Ingezonden

"Vanaf 1 augustus 2009 mogen jongeren met een machtiging voor gesloten jeugdzorg alleen nog naar een instelling voor gesloten jeugdzorg. Zij mogen vanaf januari 2010 niet meer verblijven in een justitiele jeugdinrichting. Dit schrijven minister Rouvoet (Jeugd en Gezin) en staatssecretaris Albayrak (Justitie) aan de betrokken partijen, zoals bureaus jeugdzorg, gesloten jeugdzorgaanbieders en justitiele jeugdinrichtingen."

Eindelijk goed nieuws! Of zit er ergens nog een valkuil? In elk geval
gefeliciteerd met dit resultaat.

Dank je! Twee valkuilen: jongeren die nu in de JJI's zitten zullen daar nog
een halfjaar "hun behandeling moeten afmaken" en de capaciteit binnen de
Gesloten Jeugdzorg is bij lange na niet toereikend voor alle jongeren die
gesloten jeugdzorg "nodig hebben".

Na anderhalf jaar vechten voor mijn dochter, zal ik graag mijn ervaring delen. Ten eerste wil ik Misplaatst bedanken met alles wat zij hebben gedaan in de tijd waar wij door een hel zijn gegaan. Na anderhalf jaar opsluiting van mijn meisje in een jji weet ik wel dat zij gewoon zwaar beschadigd is. Dit is dus de hulp wat bjz heeft gegeven om mijn kind nog zwaarder te beschadigen.

Urenlang wachten om eindelijk als je groffe taal gebruikt (jammer) ze aan de telefoon te krijgen. Ik was zelfs zover dat ik dan maar erna toe ging en niet weg ging tot ik de voogd had.

Ook mijn meisje haar bezoektijden, gewoon belaggelijk! 8 uur ‘s avonds tot 9 uur en dan nog 3 uur terug met openbaar vervoer. Wat ook zo raar is als je dan ook nog hulp vraagt voor je kind en je kind dan in de jji wordt gestopt, dat je ook nog hiervoor moet betalen! Alles is al tegen je wil in en dan ook nog LBIO betalen. En dit alles mag en kan maar doorgaan terwijl er miljoenen op de plank ligt bij bjz en er niets mee wordt gedaan?

En als je dan ziet hoe je eigen kind helemaal geestelijk stuk gaat terwijl zij zorg nodig had. Ja hoe maak je gezinnen en kinderen stuk. Gewoon doorgaan met dit verhaal BJZ en natuurlijk A. Rouvoet, gewoon wachten tot 2010. Ja 2010 is er gezegd maar ik geloof er niets van want het blijft maar opgeschoven worden. Maar voorlopig beschadigen de kinderen verder en verder.

En er zal eigenlijk een schadevergoeding moeten komen voor deze kinderen die verder beschadigd zijn als dat ze al waren. Maar daar wordt verders niet naar omgekeken, als het kind 18 is mag je als ouder het zelf gaan uitzoeken. Maar als volwassenen onschuldig vast hebben gezeten krijgen ze toch ook smartengeld. Waarom dan niet de kinderen die ots geestelijk stuk zijn en ook voor niets hebben gezeten. En waar zijn jullie dan? Ja die wet mag voor deze kinderen komen want zij hebben toch ook onschuldig vast gezeten. Misschien denken ze dan meer na, dan kinderen daar te plaatsen.

Maar nu is zij een 10 jarig meisje die depri is en ja mijn geluk dat zij door Misplaatst aan een project mee kan doen. Op het vliegveld huilde zij tranen en tuiten uiteindelijk letterlijk “op de vlucht” om niet in de handen van bjz te zijn.

Elk kind wil thuis zijn en zeker na haar gevangenis straf, toen ze voor behandeling in de JJI zat waar ze geen behandeling kreeg. Maar het mag niet en ze kan nog niet thuis zijn. Eerst haar ots eraf. Daarom moet er gewoon een halt gezet worden. Geef de kinderen de juiste hulp.

37 jaar later

Ik hoor regelmatig dat jongeren opgesloten worden in jeugdgevangenissen zonder dat ze de juiste behandeling krijgen. Vanavond 26 juni liet de minister weten dat er een oplossing komt. In 2010 zouden de problemen opgelost moeten zijn.

Ik ben nu achtenveertig jaar en ik ben op mijn elfde jaar ook opgesloten in een jeugdgevangenis want er was niets anders. Nu zo'n 37 jaar later is dit probleem er nog steeds.

En nog steeds is er geen pasklare oplossing. Ik vind dit vreselijk! Als ik hoor, dat er vanwege te plaatsgebrek weer iemand voor zijn eigen bescherming in een jeugdgevangenis terecht moet komen, waarom worden ze in Den Haag dan niet wakker?

Mij heeft het in ieder geval niet goed gedaan. En de jongeren van nu houden er een trauma aan over en dat is vreselijk. Ze hebben gespecialiseerde hulp nodig en niet een opsluiting.

Dit wou ik jullie als Stichting Misplaatst laten weten.
Heel veel sterkte!

Ingezonden 26 juni 2008

Ik heb destijds geadviseerd hulp te zoeken voor haar dochter bij huisarts en Jeugdzorg. Dat zij dit advies opvolgde, stemde mij gerust in het vooruitzicht dat het meisje onderzoek, aandacht en psychologische begeleiding/therapie zou krijgen om haar onverwerkte problemen te analyseren, die ten grondslag liggen aan haar uiteindelijke gedragsproblemen. Dat e.e.a. nu geresulteerd heeft in de plaatsing in een Justitiële inrichting is bij mij ingeslagen als een bom.

Wat is er in vredesnaam toch aan de hand met al die instanties voor Jeugdzorg en Jeugdbescherming? Dit is de wereld op zijn kop. Is zo’n meisje daar geplaatst om haar “veiligheid” te garanderen? Staat ze nu onder de verantwoordelijkheid van Jeugdzorg of Jeugdbescherming?

Wie is er nu verantwoordelijk voor alles wat haar nu overkomt? En de gevolgen daarvan? Dat zou ik wel eens willen weten!

Visitatie???? Op deze manier…., dat heeft toch meer gelijkenis met een concentratiekamp. Ze is alleen maar een verwarde puber met al haar extra problemen. Nu worden er alleen maar veel meer problemen bijgemaakt, i.p.v. de oorspronkelijke schreeuw om aandacht te volgen. Een opname in een (gesloten) psychiatrisch ziekenhuis/zorgboerderij is toch meer op zijn plaats. Dit meisje wordt nu al een crimineel etiket opgeplakt en is straks voor haar leven gebrandmerkt en dit terwijl ze psychisch probleemgedrag vertoont. Zij heeft begrip, verzorging, de drie RRR’s en een luisterend oor nodig…

Wat zou onze CU vice-premier André Rouvoet doen, als het zijn dochter was. Laat hij niet zeggen dat gebeurt in mijn gezin niet! Laten Jeugdzorg, Kinderbescherming en/of Rechters zich dan zo snel op ‘t verkeerde been zetten? In plaats van daadwerkelijk hulp te bieden, maken ze slachtoffers en voelen velen zich bedreigd en klemgezet, onbegrepen, ouders en grootouders. Worden al die mensen de dupe omdat er geldgebrek, tijdgebrek, plaatsgebrek en gebrek aan deskundig personeel is.

Een opname in een psychiatrisch zorgziekenhuis, gesloten of niet, is wel heel iets anders dan het (mis)plaatsen van een licht gedragsgestoorde tiener in een justitiële inrichting, door tijdgebrek, geldgebrek, plaatsgebrek of wat voor reden dan ook…!

Dit is toch geen maatregel bedoeld om veiligheid voor het meisje (en maatschappij) te scheppen? Dit berust op meer psychische schade berokkenen om zo iemand privileges te laten verdienen of sancties te laten ondergaan. Zoek eerst de oorzaak voor het gedrag!

Ik heb bewust JEUGD EN GEZIN genoemd in bovenstaande kreet, aangezien alle daarmee verbandhoudende instanties onder de verantwoordelijkheid vallen van André Rouvoet, minister voor Jeugd en Gezin. Als de heer Rouvoet enige eerlijke zorg en Christelijke betrokkenheid met de jeugd en het gezin heeft dan moet hij deze misstanden ondersteboven halen. Dit is de wereld op zijn kop. Hij zal toch later terug willen zien op Jeugd en Gezin, dat hij wat GOEDS heeft bewerkstelligd in die portefeuille en wantoestanden en verkeerde beslissingen aan de kaak heeft gesteld.

Ik waardeer de steun die Stichting Misplaatst biedt aan al die wanhopige slachtoffers van deze dwalingen.

Opsluiten dan ben je er vanaf

Vandaag is weer zo’n verschrikkelijke dag, het is niet meer normaal. Vorige week dinsdag belde tot onze verrassing de voogd weer eens sinds november vorig jaar. Nou daar kwam het grote nieuws: mijn dochter wordt volgende week overgeplaatst naar Harreveld Alexandra. Ik zeg nou dat dacht ik dus niet, dat wil mijn dochter niet en wij ook niet. Uiteindelijk heb ik maar opgehangen en de advocaat gebeld. Dat kl*tewijf (sorry voor me taalgebruik, maar ik ben het zo zat) heeft het wel ff geregeld hoor. Ik kan niks. Woensdag is alles dicht, donderdag, vrijdag en zelfs gisteren was de rechtbank ook nog dicht in verband met de feestdagen dus dat kwam mevrouw de gezinsvoogd natuurlijk prima uit. Verder niks meer gehoord. Niet van de gezinsvoogd, niet van Harreveld, helemaal niks van niemand meer.

Het enige dat ik weet is dat mijn dochter vandaag om 2 uur in Almelo moet zijn. Ik vind dat ik daar dus bij moet zijn! Weet je hoe angstig dit is voor een meisje van amper 13 jaar zonder een vertrouwd iemand bij zich te hebben en bovendien heb ik nog steeds het gezag maar volgens mij telt dat niet hier in dit bekrompen land. Ik heb dus maar besloten dat ik vanmiddag naar Almelo rijd en dat ik daar maar ga wachten totdat m’n dochter aan komt want ze laten me geen andere keus toch? We worden gewoon buiten spel gezet en het enige wat we hebben gedaan is hulp gezocht voor onze dochter!

En dit is het kind d’r straf omdat ze hulp nodig heeft. Hùlp en geen opsluiting van 8 maanden zonder behandeling en geen vervolgplek in een gevangenis! Maar ja, welkom in het land van oh kijk eens hoe goed wij zijn. We geven graag aan mensen die het erg moeilijk hebben maar we vertrappen de kinderen hier in Nederland want die hebben geen recht op hulp. Die moet je gewoon opsluiten dan ben je er vanaf. En maar klagen dat er geen geld is voor goeie zorg en ondertussen worden er steeds meer criminelen gekweekt. Raar he?! Gewoon in de jeugdgevangenis stoppen. Hoe krijg je contactge-stoorde kinderen? Zo dus! Opsluiten en als ze 18 jaar zijn schop je ze d’r uit en dan kunnen ze naar de volwassenen bajes toe en weer zitten ze opgesloten en hebben ze er geen last meer van. Vertel me maar dat ik dit allemaal verkeerd zie maar zo voelt het voor ons!

Ingezonden: mei 2008

Samenwerken

Vandaag las ik in de krant dat in Arnhem het idee is ontstaan om voortaan één rechter alle zaken van een kind te laten behandelen. Op zich een mooi idee zou je denken, toch lijkt me dit geen goede zaak. Bij de ene rechter ervaar je een heel andere benadering als bij de andere, sommige rechters zie je liever niet en je zal maar net die ene hebben die klakkeloos aanneemt wat BJZ voorschrijft.

Ouders en kinderen hebben gemerkt dat als je eenmaal in het web van jeugdzorgland verstrikt bent geraakt, de wereld op zijn kop staat. Laat de kinderen praten en iedereen wordt vanzelf stil. Mijn dochter is n.a.v. mijn hulpvraag "geplaatst" geweest in een jeugdgevangenis en ik heb hier maar een woord voor "kindermishandeling".

Mijn dochter is nu in behandeling in de OG Heldringstichting in Zetten. Het spijt mij te horen dat er mensen zijn die slechte herinneringen aan de Heldringstichting hebben, toch zou ik ook graag vertellen dat onze ervaring een heel andere is. Ik ervaar van de Heldringstichting een enorme betrokken-heid en inzet voor mijn kind. Ik heb echt het gevoel dat we samen op weg zijn. Het is geen gemakkelijke weg die mijn kind te gaan heeft, toch kan ze steeds rekenen op de steun van haar begeleiders.

Mijn dochter heeft een schat aan ervaring opgedaan door deel te kunnen nemen aan talloze activiteiten en zo te ontdekken waar haar talenten liggen en ook weer zin in de dingen te krijgen. Ik heb veel bewondering voor het werk van de groepsleiding en ik waardeer het dat er ook goed met de ouders wordt overlegd.

Volgens mij is dit gesloten jeugdzorg zoals het moet zijn en er zal voor iedereen nog veel te wensen zijn maar de inzet vind ik enorm. Als ouders en instelling samenwerken zal het alleen maar beter gaan.

Vraag me niet wat voor behandeling

Mijn dochter heeft 8 maanden zonder behandeling in de jeugdgevangenis gezeten. Ze heeft daar alleen een soort test gekregen en daar kwam uit zeiden ze, dat ze borderliner had. Nou dat kan niet worden vastgesteld als je pas 13 jaar bent. Maar ze zat daar wel tussen kinderen van 17 en 18 die wel ergere dingen hebben gedaan, zoals iemand neergestoken, iemand in de brand gestoken, noem maar op. Ze is daarna naar Zetten overgeplaatst, de OGH maar dat is ook echt niks voor kinderen. Hoe die daar de kinderen behandelen, hou maar op. Ze mocht toen een week naar huis met de Kerst en toen moest ik haar op de 2de Kerstdag terug brengen en als ik dat niet deed dan zouden ze m'n andere dochter ook uit huis plaatsen maar met dat soort dreigementen hoef je bij mij niet aan te komen. Maar om een lang verhaal kort te maken, ik hoefde daar niet meer te komen, geen gesprekken meer. Nou kreeg je die daar toch niet want in 1 jaar tijd heb ik 1 gesprek gehad. Maar ze is nu thuis. Ze krijgt hier behandeling in het Palmhuis. Vraag me niet wat voor behandeling. Ik vind het niks want ze zit weer tussen ouderen die wel geweld hebben gepleegd maar anders raak ik haar weer kwijt en daar pas ik voor. Maar dit soort verhalen houden mij wel bezig en zit me zwaar te ergeren eraan want het is niet niks wat die kinderen doormaken en die ouders want het is echt te gek voor woorden. Ik heb het nu zelf meegemaakt en nog. Ze worden er niet beter van, geloof me.

Er is nog nooit een kind slecht uit de gevangenis gekomen

Mijn dochter heeft ook 8 maanden in een jeugdgevangenis gezeten omdat één of andere gek van jeugdzorg dat nodig vond. En geloof me, ze worden er niet beter op, al zei de rechter dat er nog nooit een kind slecht uit de gevangennis is gekomen. Ik weet niet waar hij het vandaan haalde maar ja. Ik zou weleens persoonlijk met die minister willen praten want het is echt te gek voor woorden hoe ze hier met kinderen omgaan.

Ingezonden 13 maart 2008

Een voorbeeldland

Het is een schande dat er nog steeds van die onschuldige kinderen tussen criminelen zitten. Daar worden ze niet beter van. De vorige minister had beterschap beloofd. Nu zijn we alweer een paar jaar verder met nog steeds hetzelfde probleem. Democratie en een voorbeeldland noemen ze dit. Het is toch niet zo moeilijk zo'n gevangenis om te bouwen en de kinderen een waardig leven te geven. Als je een straf hebt, dan moet je leren. Maar onschuldig opsluiten en vernederingen ondergaan hoort in ons land niet te kunnen. Hoe lang blijft zo’n kind daar last van hebben.

Als lid van Misplaatst en ouder van een kind die deze problematiek aan den lijve heeft ondergaan, wil ik mijn zorgen ook bekend maken. Ik ben een buitenlander, een Ier, en ik kwam naar Nederland in de overtuiging hier een moderne democratie te vinden, echter toen mijn kind in moeilijkheden raakte, en wij in aanraking kwamen met politie, kinderbescherming, jeugdzorg en uiteindelijk de kinderrechter veranderde dat beeld van democratie voor mij, mijn kind en ons gezin in een ware hel.

Zij was toen vijftien. Via een rechterlijke machtiging werd zij onder toezicht gesteld, met een vonnis tot uithuisplaatsing in een gesloten jeugdinrichting (lees gevangenis). Dat wordt crisisopvang genoemd. En daar moet een kind blijven tot hij/zij psychisch onderzocht is, en een behandelplan is opgemaakt. Bij mijn kind werd dat een wachttijd van 9 maanden. 9 maanden in een gevangenis.

Hoe bestaat het in zo'n moderne maatschappij. En het ergste is, als ouder kan je niet eens eisen dat je je eigen kind terug krijgt. Elke zes maanden komt een zitting en elke keer wordt haar gevangenisstraf met zes maanden verlengd. Toen zij uiteindelijk weg mocht uit de gevangenis was het naar een andere gesloten inrichting (niet meer gevangenis genoemd maar eigenlijk van hetzelfde laken een pak). Een kind moet dan gevisiteerd worden, en mag van een paar luchtmomenten genieten per dag, en heeft een slaapkamer die op een cel lijkt, incluis WC en de deur gaat 's nachts op slot. En iedere keer als ouder moet je aanhoren dat dit in het belang van het kind is.

Ik wil niet zeggen dat die kinderen geen hulp nodig hebben, dat hebben zij zeker. Maar niet dit. Niet crimineel en non crimineel onder mekaar. Niet allerlei problemen samenvoegen. Er zijn zelfs kinderen in zulke inrichtingen die er zijn omdat hun OUDERS hun mishandelen, of verslaafd zijn, of anders niet in staat om hun kinderen te verzorgen. Deze kinderen horen niet thuis in een gevangenis.

Minister, wat kunnen wij nu verwachten van de gesloten jegudzorg ? Leg ons eens uit hoe en op welke manier dit een verbetering van het lot van de probleemkinderen moet zijn? Geef ons, ouders, een garantie dat nu kinderen op een heuze manier geholpen worden, en niet gewoon weggestopt worden. Denk aan de weeskinderen in het Oostblok. Die werden ook opgesloten en wij westerse mensen spraken van een schandaal, een schending van mensenrechten. Wel, dat doet nederland met kinderen in nood. Geloof mij, mijn gezin heeft het aan den lijve ondervonden.

11 maart 2008

Voor mijn dochter kwam in september 2006 een behandelplek beschikbaar op Rentray Eefde. Natuurlijk was ik blij dat ze Eikenstein kon verlaten maar ik nam mij meteen voor om haar ook daar zo snel mogelijk zien weg te krijgen omdat ik inmiddels mijn buik vol had van Justitie en Jeugdzorg en er van overtuigd was en nog steeds ben dat er betere manieren voorhanden zijn, zoals MST.

Alle rechtzittingen die er volgden na september 2006 heb ik aangegrepen om mijn mening kenbaar te maken bij de kinderrechter. Iedere zitting bleek opnieuw dat de voogd zijn of haar werk niet goed had gedaan, bij de wisselingen van gezinsvoogd werden zaken niet of niet goed overgedragen. Verzoeken werden ingediend op grond van oude rapporten en onderzoeken. Onderzoeken die bovendien veel onwaarheden en achterhaalde zaken bevatten.

Als ouder kreeg ik bijvoorbeeld het behandelplan van Rentray pas te zien toen de gezinsvoogd het gebruikte als onderbouwing waarom mijn dochter er nog niet aan toe was om naar huis te gaan. Iedere rechtszitting kreeg de gezinsvoogd weer de opdracht van de kinderrechter om zaken te regelen en te onderzoeken of het verzoek om verlenging te voorzien van recente rapporten.

Mijn vertrouwen in een eerlijke benadering was geheel verdwenen en ik raakte er steeds meer van overtuigd dat ze mijn dochter gewoon wilden laten zitten tot haar 18e.

Maar in juni 2007 is het gelukt! Mijn dochter mocht van de kinderrechter definitief naar huis per 20 juli. De rechter was er van overtuigd dat zij de kans verdiende op een goede en gewone toekomst thuis.

We zijn nu ruim 4 maanden verder nadat mijn dochter Rentray verlaten heeft. De Multy System Therapy (MST) hebben we al bijna achter de rug. M’n dochter heeft het prima naar haar zin op haar werk. Ze gaat er voor 100% voor en is al druk bezig een normaal sociaal leven op te bouwen. Een keer per week gaat ze naar school, de ene keer met plezier, de andere keer met tegenzin, maar ze realiseert zichzelf wel dat ze leerplichtig is en dat zij dankzij deze opleiding wel naar huis mocht.

De OTS loopt nog door tot april 2008 maar tot op heden is de overname van het dossier naar BJZ Haaglanden nog steeds niet geregeld. Ik laat het maar zo, we redden het prima zonder gezinsvoogd! Maar het zegt meer dan genoeg over BJZ. Het enige wat zij te regelen hadden voor mijn dochter was deze overname en nog is dat niet voor elkaar!

Gisteren zijn we naar het concert van UB40 in Ahoy geweest. Mijn fantastische meid ging lekker uit haar dak, zingen, dansen, gezellig kletsend met de mede-concertgangers, en ik genoot van mijn dochter. Het vechten voor haar vrijheid is het allemaal waard geweest. Ze mag en kan weer een normale meid van 16 jaar zijn.

Ik wil Stichting Misplaatst bedanken voor het feit dat zij na mijn eerste mail direct telefonisch contact met mij opnamen en mij vervolgens op het spoor van MST zetten, waar ik zelf nog nooit van gehoord had.

Ik hoop zelf dat door mijn verhaal te vertellen, andere lotgenoten ook de kracht vinden om te blijven vechten en dat er toch een kans bestaat dat al je moeite wordt beloond.

Op 23 november is de Stichting Misplaatst bij ons op school geweest om te komen vertellen waar hun stichting voor staat. Tyra Vos vertelde in een grote college zaal wat zij heeft meegemaakt met haar zoon. Ik heb dit zelf van heel dichtbij ook meegemaakt en vond het zo super knap van haar dat zij haar verhaal wilde doen voor zo veel mensen. Dat zij zo vecht voor het recht van deze groep jongeren. Haar zoon mag zo dankbaar zijn dat hij zo’n moeder heeft.

Na het verhaal werden er workshops gegeven over allemaal verschillende onderwerpen. Ik zat in de workshop van de stichting Misplaatst. Ik had nog nooit eerder van de stichting gehoord, maar wat super goed dat dit bestaat!!
Als je zo iets overkomt, weet je vaak niet wat je moet doen en bij wie je moet zijn, deze stichting kan daar super bij helpen!

Ik wens alle mensen die zich in zetten voor de Stichting Misplaatst heel veel succes met hun strijd tegen dit onrecht. Hopelijk kunnen jullie een hele hoop mensen advies geven en ze steunen. En laten we hopen dat jeugdzorg een keer wakker wordt geschud en er iets aan gaat doen.

Succes allemaal!

Eric Bouwsma, directeur Den Hey-Acker: “Het is net als bij een kerncen-trale: die is veilig maar àls er iets gebeurt, is het meteen dramatisch. Wij zitten op een soort vulkaan. Het is een illusie te denken dat die compleet beheersbaar is. Dit is en blijft een riskante onderneming”.
(Bron: Dagblad De Limburger).

JJI Den Hey-Acker werd in het onderzoeksrapport van de gezamenlijke inspecties beoordeeld als inrichting met een matig veiligheidsrisico.

Ik ben Kim, en toen ik 14 was is het met mij helemaal fout gegaan (loverboy). Het bekende verhaal wat veel in grote steden tegenwoordig afspeelt. Ik ben via jeugdzorg eerst geplaatst in open crisis opvang in Rotterdam. Waar ik eigenlijk niet met mijn probleem op de goede plaats zat.

Dus daar ging het alweer fout, daarvandaan ben ik geplaatst paar nachtjes Leiden/Den haag. Toen Hartelborght Spijkenisse (gevangenis) en toen voor een langere tijd in de Heuvelrug Eikenstein (jeugdgevangenis) waar ik eerst tussen de criminelen een maand heeft gezeten, want er was daar geen plaats in de OTS groep, daarna wel.

En ik heb in totaal 3 maanden daar gezeten. Levend in een hel, met een celdeur, verrot eten. En meisjes die zichzelf volstopten met pillen en die zich opsneden en die elke dag in de isoleercel zaten. Op dat moment wou ik dood het had geen zin meer om te leven. Gelukkig werd ik na 3 maanden overgeplaatst naar een stichting waar ik tot rust ben gekomen maar er was behandeling beloofd maar die kreeg ik niet dus na een halfjaar ging het weer helemaal fout met me.

Ik was niet meer dat lieve meisje van eerst maar ik was een heel agressief meisje geworden en ik weet zelf niet hoe het komt. Ik werd gek van mezelf en op het laatst ook van de enige leiding die op dat moment aanwezig was of nauwelijks want als je wat wou vragen of wou praten werd je weggestuurd en op het laatst werd er met elke stap die ik nam gedreigd met de politie, gevangenis, of geen weekendje meer naar mijn moeder.

Op dat moment dacht ik zet me dan maar weer gesloten als er bij alles wat ik wel of niet doet ermee gedreigd werd. En ik wil gewoon werken aan een goede toekomst maar dat kan niet als ik er geen hulp bij krijg. Ik zat al daar niet meer op school. Ik heb meer malen gevraagd om een soa test voor het incident wat er gebeurd is voor de vakantie maar ze kwam steeds met het smoesje over 6 weken, maar ja over 6 weken kan het al te laat zijn.

Ik heb gehoord die hier uitkomen helemaal niet veranderd zijn en soms zelfs nog erger geworden zijn. En dat wil ik niet, en ik weet dat ik ook niet thuis kan wonen want dan val ik weer terug in herhaling. Of misschien wel erger, dus de conclusie is dat ik na anderhalfjaar nog steeds geen behandeling heb. En ben nog slechter geworden dan dat ik al was met 2 jaar achterstand op school.

Maar ik besef heel goed dat ik hulp nodig heb en daar sta ik gewoon open voor, al is het in het begin gesloten, maar ik besef ook dat de tijd dringt omdat ik al 16 ben geweest dus ik hoop echt dat iemand me wilt helpen om aan mijn toekomst te kunnen werken, en niet alleen voor mezelf maar ook voor de meisjes die in dezelfde situatie zitten als ik.

Wat er allemaal in De Doggershoek is gebeurd, verdient geen schoonheids-prijs. De jaren dat onze pleegzoon daar heeft gezeten zijn eigenlijk verloren jaren. Als hij daar goed was opgevangen door mensen die wisten waar ze mee bezig waren, dan was het misschien allemaal heel anders gelopen. Maar dat geldt net zo voor Bureau Jeugdzorg. Want ook daar zijn hele grove fouten gemaakt en dat hebben ze uiteindelijk toe gegeven. Maar voor onze jongen was het toen al veel, veel te laat.

17 september 2007

HALLO BESTEN MENSEN IK BEN 15 JAAR .
IK ZIT HIER ONTERECHT IN DE JEUGDGEVANGENIS.
WAT IK HELEMAAL NIET FIJN VIND.
EN IK VIND HET OOK HEEL WEL ENG.

ME FAMILIE EN IK VINDEN DAT IK DAAR NIET THUIS HOORT.
ZE ZIJN DAAR OOK HEEL ECHT STRENG.
IK DOE MAAR NET OF MIJ NEUS BLOED.
MAAR VAN BINNEN STERF HET ZO WAT AF,

EN DE MEESTE REDENEN ZIJN GEWOON
DAT IK MIJ FAMILIE MIS.
EN ANDERSOM OOK .
MIJ MOEDER ZIE IK MAAR 1 KEER IN DE MAAND 1UURTJE,
SORRY DAT VIND IK ECHT HEEL WEINIG.

ZE NEEMEN MIJ OOK IN DE MALING ME VOOGD EN DE JEUGDZORG.
ZE BELOOFEN ME AL BIJNA EEN JAAR EEN BEHANDELPLEK.
EN NU ZIT IK WAT HUN ZEGGEN OP EEN BEHANDELPLEK.
MAAR NU KRIJG IK GEEN BEHANDELING.
IK ZOU WEL WILLENDAT IK BEHANDELD WORD
MAAR WEL THUIS WANT HIER GA IK KAPOT.

EN THUIS GAAT DE BEHANDELING VEEL SNELLER EN VEEL BETER .
ENIGSTE WAAR IK MOET AAN WERKEN IS EEN GROOTTE MOND.
MAAR DIE HEB IEDEREEN DENK IK.

VAN MIJN ADVOCAAT EN MIJN VOOGD HOOR IK OOK NIX.
ME ADVOCAAT ZIJ GEEN WOORD BIJ DE RECHTZAAK
TERWEL ZE MIJ MOET HELPEN.

EN MIJ VOOGD STOP ME MAAR ERGENS
OMDAT ZE ER GELD MEE VERDIENT .
EN DAT ZEG ZE GEWOON TEGEN MIJ.
IK VOEL ME NET GEDUMPT VUIL.

ALLES WAT IK TEGEN HUN ZEG
GAAT HET ENEN OOR IN EN HET OOR UIT.
MESCHIEN KUNNEN JULLIE MIJ WEG HALEN HIER.

De uitzending van NOVA vond ik heel indrukwekkend, vooral omdat er zo'n klein weerloos babietje in betrokken was.

NOVA deed mijn tenen krommen. Van de manier van hulpverlenen van BJZ word ik echt af en toe misselijk. En dan zo'n uitspraak: ik heb 24 kinderen onder mijn hoede, dus nu ik mijn aandacht dagelijks op dit gezin moet richten, doe ik andere kinderen misschien wel tekort. Waanzin vind ik het! Want wat doet Van Asselt nou helemaal in het betreffende gezin. Controleren en op onverwachte momen-ten binnenvallen. Wantrouwen kweken dus. Geen wonder dat vader boos wordt en niet meer wil meewerken. In het belang van het kind... nou zo lust ik er nog wel een.

Ik had precies hetzelfde gevoel. Kijk dat die ouders zorg en hulp nodig hadden is begrijpelijk en nota bene hadden ze op eigen initiatief hulp gezocht.

Een caseload van 24 kinderen en dat in 32 uur... Geen slimme uitspraak want het ligt dan voor de hand dat er fouten gemaakt worden en dingen over het hoofd worden gezien... Puur controle om op onverwachte momenten langs te komen en heel logisch dat de jonge vader er behoorlijk kwaad om werd. Uiteindelijk is het kind bij een pleeggezin geplaatst; was dat niet allang de bedoeling maar moest men eerst genoeg "bewijzen" hebben....?

Ingezonden reacties naar aanleiding van de uitzending van Nova, zaterdag 1 september 2007
“Het werk van een gezinsvoogd”.

Op enig moment, begin 1964, verschijnt er thuis een meneer ten tonele die namens Pro Juventute is aangesteld als gezinsvoogd. Althans zo wordt hij aan mij voorgesteld. Hij vraagt aan mij “Goh joh wat zou je ervan vinden als je ’s een tijdje naar een internaat zou gaan, bijvoorbeeld voor een maand of drie. Als je dan terugkomt is hier alles ook weer een beetje tot rust gekomen.” Nou mij leek dat wel spannend, er een poosje tussenuit. Dus stemde ik in met dit voorstel. De volgende morgen, zaterdagochtend, was de man er alweer met de volgende mededeling: “Ik heb goed nieuws, maandag gaan we met je naar de kinderrechter en woensdag breng ik jezelf naar Groningen. Dus als je moeder alvast wasmerkjes in je kleding wil naaien loopt alles prima”.

Vervolgens zit je daar als 14 jarige snotneus op maandag in notabene een rechtbank en hoort een OTS over je uitspreken. Ik wist werkelijk niet waar het over ging en zat alleen maar te trillen van de zenuwen zoals ik dat inmiddels al een paar jaar deed vanwege de toestand tussen en met mijn ouders.

Op woensdag aangekomen te Groningen kon ik meteen aanschuiven bij de lunch in een groep van ca. 20 jongens van mijn leeftijd tot ongeveer 18 jaar. Direct na het eten stak ik een sigaretje op. Dat bleek een fout. Want men werd geacht dit bij de leiding in te leveren. Na deze verrassing bleek ook nog dat ik terecht was gekomen in een zogeheten “Observatie Tehuis”. Een gesloten inrichting waar je niet zonder begeleiding naar buiten mocht en kon. Overigens bleek het gebouw tijdens en voor de bezetting (’40-’45) te zijn gebruikt als (jeugd-)gevangenis, waar het ook alle kenmerken van had.

De kamertjes waren feitelijk cellen. Met dien verstande dat het raam om een verticale as opendraaide en je langs weerzijden niet eens je hand naar buiten kon krijgen. Het raam in de deur was eveneens zo smal dat je daarlangs nimmer je lijf naar buiten zou kunnen krijgen. Die deuren werden overigens ’s nachts afgesloten en er was dan één nachtwaker aan wie je toestemming moest vragen om naar het toilet te gaan.

Op de begane grond was recht tegenover het dagverblijf van de jongsten een afgesloten gang met 5 aparte kamers/cellen waarvan één isolatiecel. Deze gang werd ook wel “de isoleer” genoemd. In totaal heb ik 90 dagen in de isoleercel gezeten. Uiteindelijk ben ik vrijwillig in één van de naastgelegen kamers gaan wonen.

Uiteindelijk heb ik het toch nog tot “boodschappenjongen” (een vertrouwens-positie) weten te schoppen. Dat hield in dat ik als enige zonder toezicht en/of begeleiding buitenshuis mocht komen. Ik mocht iedere vrijdag aan de andere kant van de stad op de fiets een kist met 60 lekkerbekjes halen. Of leges gaan betalen voor de wapenvergunning van één van de leiders. Ook iedere zaterdagochtend naar de naastgelegen tabakswarenwinkel om inkopen te doen voor alle jongens. We hadden ƒ 1,25 zakgeld per week te besteden aan snoep en/of rookwaren. Je shag had je al moeten inleveren doch die mocht je uit het kastje halen (nadat de leiding die van slot had gedaan) om van te draaien op hoogtijdagen zoals b.v. een verjaardag of goede bui van een leider.

In dit kader mag niet onvermeld blijven dat in de groep waar ik zat ook jongens zaten zoals ik, ouders gescheiden etc., doch ook jongens die bankovervallen hadden gepleegd, winkelinbraak en tijdens hun opname in een andere inrichting waren ontsnapt en op de vlucht waren geslagen door een plezierjacht te jatten.

Na 9 maanden werd ik bij de directeur geroepen die mij het volgende voorlegde: “Nou joh, het is nu wel duidelijk dat je niet naar huis terug kunt. Je kunt kiezen: naar een tehuis aan de Noordsingel te Rotterdam of het tehuis voor werkende Jongens in Delft. Je moet het me nu zeggen want met de kerstdagen mag je met verlof naar huis als je dat wilt en op 2 januari moet je je ergens melden”. Ik heb voor Delft gekozen en ben daar gebleven tot aan m’n militairendiensttijd.

Ik ervaar het nog iedere dag als een gemis dat tot op de dag van heden geen van de betrokkenen, tijdens en na de thuissituatie, ooit aan me heeft gevraagd wat ik destijds voelde of heb gevoeld. Waar ik, emotioneel, behoefte aan had. Mede opgrond van mijn eigen ervaring en latere studies doch ook in contact met aanvankelijk bevriende relaties die toevallig werkzaam bleken in de jeugdzorg, ben ik tot het inzicht geraakt dat gezinsproblemen uitsluitend met het hele gezin kunnen worden opgelost. En dat het niet aangaat daar slechts 1 persoon uit te halen.

Nu komt het er op neer dat een jong mens langs civielrechtelijke weg uit diens vertrouwde omgeving wordt weggerukt. Vaak ook nog zonder fatsoenlijk afscheid te hebben kunnen nemen of aan buurt- en school vriendjes heeft kunnen uitleggen wat er aan de hand is. Wat ik alleen maar uit mijn eigen en dus beperkte ervaring kan melden is het bedrog waarmee de OTS geplaatste en wellicht zelfs ook de ouders worden geconfronteerd. Of slecht geïnformeerd of de gevolgen niet kunnen overziend. Niet uit te sluiten valt dat de betrokken instanties misschien zelfs wel goede bedoelingen hebben doch dit niet kunnen vertalen in en met een menselijke maat.

Zorgelijk, zo’n electronisch zorgdossier. Kinderen zoals mijn dochter hebben straks al een extra vinkje in hun dossier staan. Handig is wel dat ook dossiers van jeugdwerkers worden opgeslagen. Vast en zeker ook één op de drie gescheiden een rottige jeugd gehad. Toevallig weet ik van de voormalig gezinsvoogd van mijn dochter dat de ene zoon de ander het ziekenhuis heeft ingeslagen en haar moeder, zo vertelde zij, zwaar getraumatiseerd was door de oorlog. Zelf is ze gescheiden en de kinderen hebben geen contact met hun vader. Haar zoon pikte een fiets voor haar voor moederdag en zij vertelde dit lachend aan onze tuintafel. Hmmmm… misschien toch wel handig in de toekomst zulke dossiers. Met het EKD (Electronisch Kind Dossier) wordt het hopelijk moeilijker om zo’n verantwoordelijke baan als gezinsvoogd te krijgen.

Het EKD is een doorgeschoten plan om de aandacht van wantoestanden uit de weg te gaan. Lekker druk doen; we zijn er mee bezig. Waarmee eigenlijk? Het ging er toch om het tekort aan behandelplaatsen terug te dringen of om de lange wachtlijsten op te lossen?

Toen ik ooit hulp voor mijzelf vroeg was het heel duidelijk: waar kom je voor en wat gaan we doen. Een aantal punten besproken en beschreven. Dat was het. En zo hebben we het gedaan. Handtekening eronder en aan de slag. Niks geen dossiers!

Iedereen vecht voor zijn eigen bedrijfje en iedereen houdt iedereen aan ’t werk. Mijn dochter had mappen vol dossiers maar zelf kreeg zij een kladblaadje waarop de afspraken stonden geschreven met de punten waar zij zich aan moest houden.

In de politiek gaat het altijd over de kinderen van anderen en over extremen. De scholen zijn te groot en niet ingericht voor steeds meer zorgvragende jeugd. Huwelijkscursus, zorgdossiers en straks gedwongen sterilisatie. Of nog voordat je kindje geboren wordt, geen kinderopvang zoeken maar op de wachtlijst bij jeugdzorg. Je aanmelden “voor het geval dat”.

Mijn motivatie om met een clientenraad aan de slag te gaan is ingegeven door de beroerde hulpverlening die ik met mijn gezin heb ondervonden vanaf zo ongeveer 1989. Dan gaat het om nog steeds het zelfde beroerde kwaliteitsniveau van toen en nu: slechte hulpverleningsplannen, weinig contact met je kind, lange, veel te lange wachttijden voor er iets gebeurt, uit elkaar drijven van gezinnen, geheime agenda's, incomplete dossiers, wisselende hulpverleners afijn, hetzelfde beeld toen als nu nog steeds.

Die motivatie om met een clientenraad mee te doen is aangemoedigd toen mijn toenmalige gezinsvoogd meldde, dat zijn hulpverleningsinstelling eigenlijk vanaf 1997 een clientenraad moest installeren, maar daarbij hulp van de clienten nodig had (...!!...). We spreken dan in de tijd gezien over 1998. En omdat ik al vanaf zo ongeveer 1985 in medezeggenschapsgremia van wijkraden op lokaal niveau betrokken was (zowel in die Raad, als in het bijbehorende stichtingsbestuur....), leek mij dat een mogelijkheid om te proberen waard, om de megalomane hulpverleningsinstelling onder ogen te brengen wat er vanuit het clientenperspectief veranderd moest worden om goede, adequate, tijdige en gewenste hulp te ontvangen.

Ik ben daarom in 1998 met een aantal andere clienten en een beleidsmedewerker van de megalomane stichting in een voorbereidende werkgroep gaan samenwerken, met als einddoelstelling dat er een volgens de wetgeving gereglementeerde clientenraad zou komen die na installatie de William Schikker Stichting (thans William Schrikker Groep) van clientadvies zou voorzien.

Dat heeft dus door tegenwerking van directie en bestuur ongeveer twee jaar geduurd vooraleer er in april 2000 uiteindelijk een clientenraad geinstalleerd werd. Naar de politiek financiers zeiden de bestuurderen, dat het van het hoogste belang was, dat er een clientenraad moest komen, maar naar de voorbereidende werkgroep hebben zij er van alles aan gedaan om af te remmen wat er af te remmen viel, hopend op een mededeling naar de politieke financiers, dat een clientenraad er voor hun stichting niet in zou zitten. Nu, 10 jaar na de invoering van het clientenparticipatiehoofdstuk in de Wet, hoor je deze geluiden in andere entiteiten nog steeds.

Echter, men rekende buiten de waard en die WSS clientenraad kwam er toch, met achttien raadsleden uit het hele land. Het enige dat er volgens de stijlvoorschriften aan ontbrak was de deelname van jongeren: de WSS kon geen jongeren vinden, die in de clientenraad konden plaats nemen; dat gaf teveel problemen voor vergaderingen en jongerenbegeleiders(...!!...). De jongeren zouden niets begrijpen van al de moeilijke onderwerpen die er in Jeugdzorgland spelen en speelden.

Dus heeft de Verkiezingscommissie voor de verkiezingen van 2003 (al weer drie jaar verder, dus) er zeer zwaar op ingezet, dat er in de volgende clientenraad wel jongeren zouden deelnemen. Met als resultaat, dat er in mei 2003 drie jongens en een meid in de leeftijd van 13 tot 15 jaar meegingen doen, met hun eigen onderwerpen die voor hen van belang waren.

Want hoe reageert zo'n instelling dan op de jongerendeelname? Wel, bij de WSS ging dat zo: Een jongen moest plotseling verhuizen van zijn instellingsadres in Velserbroek (westelijk Noord-Holland) naar een andere instelling in Azelo (oostelijk Overijssel). Het heeft ongeveer twee maanden geduurd, voordat de clientenraad hem getraceerd had, omdat de WSS "het adres niet wist...". Om hem weer na maanden mee te kunnen laten doen was er reisbegeleiding nodig, "maar die kon de WSS niet geven, omdat de voogd in het weekend moet werrukken...". Dus heeft de clienteraad een van haar leden bereid gevonden om met een omweg die jongen op te halen en gezamenlijk af te reizen naar de vergadering. Zo kon hij weer meedoen en de CR had die luie voogd ook niet nodig.

Maar na twee maanden was hij alweeeer verhuisd, dit maal naar Sassenheim (westelijk Zuid-Holland), naar een degelijk beveiligd onderkomen genaamd "Teylingereind": een jeugdgevangenis onder de noemer JJI, met mooie grote hekken, prikkeldraad, sluizen, cipiers die bij de mariniers boventallig geworden waren, hoge muren met schijnwerpers erop, ingangscontrole met electronische scanners die metaal tot op jouw parkeermuntjes eruit filteren, en zeer sobere bezoekruimtes. Even cynisch dan maar: een zeer fijne pedagogisch verantwoorde omgeving om een clientenraadsvergadering te houden, want ik kwam er wel voor een uurtje bezoek in, maar hij er nog geen fractie van een minuut uit..! En hij leerde er ook gelijk andere bewoners kennen die daar tegelijkertijd woonachtig waren, zoals Murat D., die een Haagse conrector door z'n kop heeft geschoten.... Goed voor je bredere maatschappelijke ontwikkeling!

Maar de clientenraad heeft hij dus noooooit meer teruggezien, want hij verhuisde na een half jaar naar Driehuis, en hij verhuisde na drie maanden naar een degelijk onderkomen in Nijmegen, genaamd de Hunnerberg en hij verhuisde na een jaar naar Rekken, waar hij uiteindelijk in augustus 2006 niet meer van proefverlof teruggekeerd is en ondergedoken is in allerlei duistere circuits.

O ja, voor ik het vergeet:
hij is nu wel aan de drugs: speed, cocaine en heroine.

En dan hadden we nog een meid in de clientenraad, die in een mooigenaamde instelling in Zeist woonde: "Stenia Veldheim Zonnehuis", een prachtige naam voor een uitgewoonde tent. Die meid zat dus plotseling in 2006 ook niet meer in de clientenraad, terwijl ze altijd goed mee had gedaan, maar verhuisde medio 2006 zonder mededeling aan de clientenraad naar een degelijk onderkomen in Den Helder, genaamd "De Doggershoek": een jeugdgevangenis onder de noemer JJI, met mooie grote hekken, prikkeldraad, sluizen, cipiers die bij de mariniers boventallig geworden waren, hoge muren met schijnwerpers erop, ingangscontrole met electronische scanners die metaal tot op jouw parkeermuntjes eruit filteren, en zeer sobere bezoekruimtes. Die meid is nu inmiddels ook achttien, en de clientenraad heeft haar noooooit teruggezien.

Zo gaan instelingen dus met de leden van hun clientenraad om. Mooie verhalen naar naieve politici, maar je knijpt die kinderen af.

Klaar. Ik moet nu naar Utrecht, om de opvolgende clientenraad van advies te gaan voorzien, hoe ze het hoofd boven water moeten houden en zich tegen machinaties van bestuurderen der WSG moeten wapenen om de zeven jongeren niet successievelijk kwijt te raken uit de clientenraad.

Vandaag is mijn 16de Moederdag. Elke moeder geniet vandaag van de lieve briefjes, van de vele cadeautjes, van de bloemen, van de gesprekken met haar kindjes. Ik ben gelukkige mama van twee pubers, maar toch doet mijn hart pijn. Omdat een van mijn kinderen niet bij mij is. Gisteren kreeg ik een brief van mijn zoon: zijn cadeau voor zijn moeder uit de gevangenis, waar hij zit.

Ik geef vaak de alle schuld aan mijzelf, wat ons er overkomen is. Toen bleek het eruit dat ik er geen ander alternatief had gehad. Wist ik maar wat mijn gezinnetje stond te wachten, in welke valkuil had ik ons met mijn beslissing ingelokt. Ik wilde mijn zoon helpen, doordat zijn en mijn leven in een nachtmerrie werd veranderd. Ik geef mijzelf nog steeds de schuld, terwijl er nog meer boosdoeners waren. Hadden ze maar het op een ander manier gehandeld, was onze gezinnetje vandaag niet zo kapot van. Wist ik maar dat dag van 7 november 2005 zal een tragedie voor ons worden. Had ik maar op die dag mijn zoon in de handen van zijn gezinsvoogd niet overgedragen, hadden verdere acties van BJZ geen trauma voor mijn zoon bezorgd.

Ik hoor vaak mensen over mij zeggen dat ik een verrader ben van mijn zoon, dat ik een afstand van hem heb genomen en nu probeer ik hem terug te krijgen. Beoordelen zonder de kennis van de zaak is de zwakste kwaal van de menselijke ziel. Niemand kent mijn huidige situatie, niemand kan erover iets zeggen. Hoe hij of zij hadden in mijn plaats gehandeld. De enige bij wie ik mijn excuus wil aanvaarden is mijn zoon. Dat verwacht ik ook van die ene bureaukraat die al 18 maanden mijn kind vast houd.

Mijn zoon Vitaly, net als andere 3000 gevangene jongeren, sinds 7 november 2005 zit in een van de kindergevangenissen - ontrecht. Wegens de grove fout van zijn gezinsvoogd van Bureau Jeugd Zorg Utrecht en het ontbreek van behandelingsplekken in de Internaten. 1 jaar kindergevangenis in Eikenstein, achter de geslotende deuren deden hem veel pijn, maar lieten hem zichzelf ontplooien tot zijn beste kwaliteiten.Vanaf 6 september 2006 werd hij verplaatst naar een beslotenzetting bij Heuvelrug Overberg. Waarop kon ik nooit akkoord gaan, zoals met die misplaatsing op Eikenstein.

Sinds korte tijd zit hij in een openzetting op dezelfde locatie. Wij waren toen beetje opgelucht. Er was een hoop dat openzetting is iets anders dan die andere plekken. Maar, helaas..... Gisteren was ik daar en mocht zijn kamer bezoeken. Mijn hart was op nieuwe gebroken. Kinderen van daar zijn net vogeltjes, die mogen maar voor even vrij rond lopen, maar hun slaapplaatsen zijn kleine kamertjes achter de grendel. Toen ik het zag mijn wereld begon te vergaan. Een gewone gebouw, maar op elke deur zit een slot die je maar tegen kan komen in een gevangenis.

Ik wilde mijn kind toen helpen, daarom had ik in 2005 een harde beslissing genomen. Daarna had ik er altijd spijt van gehad. Ik zag wat is er gebeurd met mijn kind, hoe hij wordt behandelt, hoe hij wordt bewaard. Op elke rechtbank werd hij gebracht met een konvooi met handboeien - dat doet mij ontzettend pijn. De OTS kind wordt behandelt als een zware crimineel. De pogingen om hem vrij te kunnen krijgen zijn mislukt. Altijd wordt die naar twee jaar later verschoven. Twee jaar gevangenisschap zonder een reden daarvoor, ten ontrecht zonder een delict te doen. Ondanks alles, het mooiste in zijn ziel en hart nog niet gebroken, niet bederft, niet gedood.

Ik hereneer blije tijden dat wij nog in Oekraïne waren, in onze Vaderland. Vita was toen nog erg klein en was erg dol op een oud Hollandse sprookje over Niels die op zijn gans de hele wereld over had gevlogen. Hij wilde zo graag naar die Wonder land komen om die wonderen kunnen te benutten. Zijn wens is in vervulling gegaan, hij woont hier al ruim 11 jaar: samen met zijn mama en zijn zusje. Maar zijn sprookje, helaas, zit achter de tralies.

Hij had verteld hoe zijn nachten in een gevangenis lang kunnen zijn. Hoe keek hij naar de buiten en bewonderde de buiten wereld. Wat voor ons, dagelijks en puur, normaal is. Hoe wacht hij op de manen licht in zijn kamertje ‘snachts, die door de smalle tralies op de vloer verschillende chimères begint te tekenen. Hoe mooi is de zonsopgang - een bode van een nieuwe dag. Als ik dat alles ga berekenen lijkt het sprookje niet meer op in het nieuw gekafte verhaal over “Russische Niels” maar meer op de Iron Mack. De jongen die tegen alle macht en zonder enkele redenen daarvoor in een gevangenis wordt gehouden. “Russische Niels” droomt niet meer over de vliegreis rond de hele wereld, op de rug van een gans. Zijn sterkste wens is zijn handboeien kunnen loslaten om naar zijn mama en zusje terug kunnen te komen, om van zijn dagelijkse buitenwereld kunnen te genieten.

Ik ben erg gelovig net als mijn zoon. St. Nicolaas Kerk in IJsselstein is mijn huilen plek, waar ik mijn hart kan opluchten. Op een dag, vlak voor de Kerstdagen 2006, had ik een beloofde aangedaan. Als mijn kind, voor maar even naar buiten kon gaan zal ik hem tegen de elke Wet direct naar onze Kerk brengen. Ik zal hem een takje witte lelies op de Altaar laten leggen. Als de simbol van verdere geboorte van zijn ziel en zijn bevrijding. Ik denk dat God mijn gebeden verhoort. 3 dagen later liep ik naar dezelfde Kerk en kreeg telefoontje van Overberg. Tot mij verbazing was dat mijn zoon. Dat was de eerste keer dat mij zoon had mij gebeld. Hij vertelde mij dat hij op a.s. zaterdag buiten de poort voor maar 4 uur op verlof mag komen. Ik was blij.
Volgende dag rijden wij naar St. Nicolaas met haast. Om daar een tak witte lelies laten leggen, hoe het beloofd was. Maar tot mij verbazing de Kerk was vol. Er was een middag Liturgie in de gang. Maar, mijn zoon nam de witte lelie in zijn hand en met volle trots door de hele Kerk naar het Altaar gegaan. Hij knielde even voor de Altaar en liet bij de Heilige Bijbel zijn bloem achter. De Kerk ,,ontplofte,, met tientallen stemmen. De priester stond verbaast te kijken. Hij was bezig om Communie te doen. Mijn zoon gegaan naar hem toe en heeft geaccepteerd “het lichaam en het bloed van Jezus Christus”, Amen. Dat was zijn eerste Communie. De hele gemeenschap zat verbaast te kijken naar een Jonge Boodschapper van Vrijheid. Ik stond achter de rijen van de Kerk met blije tranen in mijn ogen. Mijn kind kwam naar mij toe: ik heb hem gezegend. Hij liet paar kaarsen branden bij Moeder Maria. Liet in de kerkboek paar zinnen achter en ik mocht dat niet lezen. Hij heeft zijne belofte bij mij aangedaan. Als hij vrij zou kunnen komen zou hij bij elke Altaar een tak witte lelies achter willen laten. Ik wist toen nog niet dat mensen zagen hem als de Drager van de Witte Lelies. Vervolgens reden wij met spoed naar Overberg om hem daar op tijd kunnen te “inleveren”.

Vlak voor de Paasen zat ik in St. Nicolaas Kerk te bidden. Op eens kreeg ik het idee om er stiekem te kijken wat voor wens heeft Vita opgeschreven in de kerkboek. Ik begon zorgvuldig uitzoeken zijn boodschap. Inmiddels had ik veel andere berichtjes kunnen te lezen. Mensen vroegen om de gezondheid, voor hun geluk, voor hun liefde etc.....die berichten raakten mijn hart en ik begon bidden voor die onbekenden. Ik vond eindelijk het bericht van mij zoon. Ik had verwacht dat hij daar voor zijn vrijheid wens had gekozen. Welnee, hij vroeg Vrijheid en Vrede voor de hele Wereld, terwijl hij zelf in de gevangenis zit.

Ik kan niet opschrijven mijn slapeloze nachten, pijn in mijn ziel en hopeloze gevoel in mijn hart. Ik geloof sterk in het Wil van de Heren. Ik accepteer het Lot: wat mij en mijn zoon overkomen is. Maar, er is wel hoop. Als onze regering en de Tweede Kamer hun beleid willen veranderende- om meer internaten laten bouwen, kunnen er duizenden onschuldige kinderen de gevangenis vermijden. Of, in de plaats om de kinderinternaten laten bouwen meer subsidies aanbieden aan pedagogische beleid.

De harde discussies in De Tweede Kamer, veel publicaties in de kranten en reportages op TV zenders hebben weinig opgeleverd. De landelijke ,,ramp,, werd bij publiek openbaar gemaakt. Ondanks alles, het ,,onderwerp,, `van zijn stand en plaats niet veranderd is. Ik ben erg trost op Stichting Misplaatst die elke keer tegen het beleid van de regering komt. Dat is de eerste stichting die door echtpaar Brakel is gericht om onschuldige kinderen kunnen te helpen uit de gevangenissen, waar ze niet thuis horen. Stichting voert flinke acties, komt zelfs naar de rechtbanken, voor de rechten voor de kinderen. Dat is “bevrijdende stem in de woestijn”...

Wij voeren jaarlijks, landelijk acties voor buitenlandse kinderen die onschuldig in de gevangenis zitten, maar wij zien onze eigen kwalen niet. Of willen wij het niet erkennen? Hoe is dat gekomen dat in Land van de Democratie zitten zo veel onschuldige kinderen jaren in de gevangenschap zonder enige reden, genadelos en zonder enkele pardon?

Leuk plan trouwens, gevangenispakjes voor de kleine crimineeltjes. Het ei van Columbus. Dat we daar nou toch niet eerder op gekomen zijn. Nee, dat had mijn dochter echt geholpen zeg. En zo blijven we lachen.

Het gaat ronduit slecht met mijn dochter. Ze wordt gepest en getreiterd op de groep en daardoor is ze in de afgelopen weken regelmatig in de isoleercel beland. Ik krijg haar voortdurend huilend en wanhopig aan de telefoon. Als ik bel, wil de receptionist mij niet doorverbinden. Uiteindelijk krijg ik dan toch een groepsleider aan de lijn. Aan alles kan ik merken dat hij niet echt gesteld is op mijn dochter, wat getuigt van weinig professionaliteit. Ik heb hem moeten uitleggen dat bepaald gedrag juist veroorzaakt wordt door haar beperkingen maar dat komt gewoonweg niet over. Ze moet zich aan de regels houden, hoe dan ook. Individueel wordt er niet één keer naar het kind zelf gekeken. Mijn dochter heeft aangegeven dat ze een psychiater wil zien, omdat ze medicatie wil. Maar dat kan ook niet, want "zij heeft bij haar opname aangegeven niet naar een psychiater te willen".

Ondertussen staan we op de wachtlijst voor een gezinsvoogd! Ik ben het zo verschrikkelijk zat! Ik heb het ouderlijk gezag, in samenwerking met een voogd, die er dus helemaal niet is en intussen kunnen ze met mijn dochter doen wat zij maar willen, en trouwens ook met mij. Waar is mijn ouderlijk gezag als ik he-le-maal niks over mijn eigen kind te zeggen heb?? Ik heb haar op dit moment nog liever-onbehandeld en met problemen- thuis, dan dat ze nog een dag langer wegkwijnt in die jeugdgevangenis.

Ik schrijf u naar aanleiding van een lange zoektocht om mijn kind te helpen. Na jaren van hulpvragen heb ik OTS aangevraagd om mijn kind te bescher-men tegen zichzelf. Thuis ging het niet langer en op school ook niet. Ik wilde haar laten behandelen maar de gezinsvoogd wachtte liever af wat er ging gebeuren. Ik heb de gezinsvoogd vaak gesmeekt om m’n kind te laten behan-delen maar er gebeurde niets. Ondertussen werd de situatie thuis almaar erger en ik heb mijn dochter uiteindelijk zelf bij een noodopvang gebracht omdat ik het niet meer aan kon. Daar hebben ze de boel laten ontploffen omdat ze niet wisten hoe ze met m’n dochter om moesten gaan. Ook daar heb ik meerdere keren aangedrongen op een geschikte behandelplaats maar dat vond de gezinsvoogd niet nodig en zij wachtte opnieuw af wat er ging gebeuren. Het is zo uit de hand gelopen dat m’n dochter ernstige driftaan-vallen heeft gehad. Zij voelde zich immers niet begrepen en was bang om alles kwijt te raken. Ze heeft een lichte vorm van PDD-nos en een hechtings-stoornis. Dat maakt het voor haar moeilijk om zichzelf in toom te houden. Nu heeft jeugdzorg haar via de Kinderrechter in een jeugdgevangenis gezet. Het zou eerst maar tijdelijk zijn en er zou een gepaste setting gezocht worden. Maar nu luidt de uitspraak van de Kinderrechter: laat haar hier maar een jaar zitten want anders redt ze het niet.

Ik vraag niet om haar thuis te laten komen maar om een gepaste setting voor m’n dochter en ik kan haar niet helpen. Zij gaat er daar onderdoor. Zij heeft geen strafbaar feit gepleegd maar ze wordt wel zo behandeld. Ik ben niet uit het ouderlijk gezag gezet. Ik heb zèlf de OTS gevraagd en ik ben aan de zijlijn gezet. Ze zit nu op Harreveld in een groep voor zwaar verwaarloosde jongeren met zwaar psychiatrische problemen. M’n dochter ziet vaak dat meisjes zichzelf snijden. Ze kan daar niet mee omgaan. Ik heb haar 4x per week huilend aan de telefoon en ik sta met m’n rug tegen de muur. De kinderrechter zegt: ik ga niet over de plaatsing maar is wel bij machte om mijn kind daar te laten zitten. Jeugdzorg vindt het best zo en wij als ouders zien onze dochter er onderdoor gaan.

Mijn dochter is na een voortijdig afgebroken Kamertrainingstraject opnieuw in De Doggershoek geplaatst. Alles wat ik nu weet, is dat de Machtiging Gesloten Uithuisplaatsing is verlengd tot haar 18e verjaardag en dat besloten is dat zij in een versneld behandeltraject geplaatst zal worden. Van de behandelverantwoordelijke, van de mentor en van de gezinsvoogd heb ik nog niets gehoord.

Heeft zij nu de stempel van "uitbehandeld" en zingen we de tijd maar uit totdat ze in oktober 18 wordt? Van de gezinsvoogd heb ik te horen gekregen dat ik haar "los moet laten". Heel mooi gezegd van iemand die er emotioneel niet bij betrokken is. Ik maak me grote zorgen. Mijn dochter zit nu ‘veilig’ (tussen de grootste criminelen), ze krijgt geen opleiding en gaat niet naar school, wat is haar toekomst? Deze situatie is onaanvaardbaar. Iedereen verdient toch een mooi leven? Moet je dan eeuwig boeten voor dingen die je in jeugd zijn aangedaan? En moet ik daar dan als moeder zijnde ook maar voor boeten? Ik heb genoeg op m'n bordje gehad en ik wens m'n dochter een zorgeloos leven toe. Is dat mijn kind dan niet gegund, moet zij dan maar boeten voor de vreselijke dingen die haar in haar jeugd zijn aangedaan? Zij heeft gedragsproblemen maar daar is ze niet mee geboren laat staan dat zij daarom gevraagd heeft. Moet ik me elke keer verontschuldigen om wat ze heeft meegemaakt als klein meisje? Nee, dat doe ik niet meer! Mensen die het niet begrijpen, die begrijpen het maar niet. Mensen die haar niet begrijpen, hebben zich nooit verdiept in haar achtergrond. Ik wil gewoon dat het goed komt met mijn dochter. Is dat dan te veel gevraagd?!

Ouders/verzorgers worden met het gebrek aan adequate behandeling en behandelplaatsen opgescheept zodra hun kind 18 jaar wordt. Wie helpt hun verder? Niemand! Je kan het “vrijwillige hulpverleningscircuit” in maar iemand met gedragsproblemen die het vertrouwen in de hulpverlening is kwijtgeraakt, gelooft daar allang niet meer in. Laat staan de ouders/verzorgers.

Het gaat nu wat beter met mijn dochter, maar ik denk dat wij nog een lange weg hebben te gaan.

Ik wil u bedanken voor uw steun het afgelopen jaar. Het is heel goed als je het gevoel hebt dat er mensen zijn die je begrijpen.

We zijn niet de enigen, ik hoop dat weinig gezinnen dit hoeven mee te maken. Het is heel pijnlijk als je een onschuldig kind in een inrichting hebt zitten tussen criminelen, in ieder geval met anderen die wel strafrechterlijk daar zitten. Mijn dochter zit niet meer gesloten, maar ze zit nog steeds in een jeugdinrichting, al is het besloten. Alles moet in overleg, je kan niet meer over je kind beslissen. De voogd en iedereen moet van alles op de hoogte zijn. Het valt niet mee, want het is toch mijn kind denk ik zo. Ik heb haar 9 maanden gedragen, ik heb haar het leven geschonken en dan heb ik niets meer in de hand. Het doet mij nog steeds heel veel. Ik hoop alleen dat zij niet voor niets daar zit waar ze zit. Ze is al zo lang van huis, dat ik het gevoel heb dat ze niet meer thuis komt. En het gevoel dat ik haar niet meer ken, onze band is er nog wel maar toch heb ik naar mijn gevoel zoveel moeten missen. Ik had een droom voor mijn dochter, ik weet dat het niet altijd gaat zoals je wilt maar dìt heb ik nooit voor mijn dochter gewild. Ik voel me machteloos en nog steeds ben ik ongelukkig met dit alles. Het enigste wat ik kan, is proberen ermee om te gaan en dat valt niet mee.

Jeugdzorg heeft enorm veel schade aangericht, waardoor het allemaal erg moeilijk is voor hem. Mijn zoon is 21 jaar. Het gaat goed nu, maar hij is erg beschadigd, maar ik ben erg blij dat hij bij me is met de Kerst. Hij neemt mij veel dingen kwalijk, waar ik ook niets aan kon doen. Dus ik ben blij dat hij thuiskomt, maar ik gun deze lijdensweg aan niemand. Ik ben daarom ook heel erg blij dat Stichting Misplaatst is opgericht. Ik schrijf gewoon effe om te laten weten, dat ik er nog steeds aan denk en om jullie te bedanken voor jullie inzet. Fijne Kerstdagen en een jeugdgevangenisloos Nieuwjaar.

Als Jennie 5 jaar is, verandert haar gedrag als gevolg van - naar wat pas veel later blijkt - seksueel misbruik op 4-jarige leeftijd. Moeder klopt aan voor hulp bij de Jeugdriagg. Jennie geeft signalen af: ze wil niet meer leven "want niemand houdt van mij".

De huisarts verwijst naar Bureau Jeugdzorg. Jennie is dan 8 jaar. Bureau Jeugdzorg biedt een periode wekelijkse gesprekjes met moeder en kind. Moeder bemerkt geen vooruitgang, ziet daardoor af van verdere begeleiding door Bureau Jeugdzorg en de problematiek suddert voort tot Jennie 9 jaar is. Dan wendt moeder zich opnieuw tot BJZ. Op dat moment blijkt dat het dossier is zoekgeraakt. BJZ bouwt een nieuw dossier op en zet een periode thuishulp in.

Twee jaar later, Jennie is dan 11 jaar, is haar gedrag ernstig verslechterd. Ze beschadigt zichzelf, loopt een aantal malen van huis weg. Jennie komt verschillende malen in crisisopvang terecht. Ze glijdt in rap tempo af. De Raad voor de Kinderbescherming wordt ingeschakeld, verricht raadsonderzoek en de Kinderrechter geeft een machtiging af voor een gesloten uithuisplaatsing. Ook wordt Jennie onder toezicht van een gezinsvoogd gesteld.

Jennie wordt in Justitiële Jeugdinrichting De Doggershoek, een jeugdge-vangenis, geplaatst. Vanuit De Doggershoek wordt ze overgeplaatst naar de Jeugdinrichting Harreveld. Zij komt daar terecht in Huize Alexandra, een gespecialiseerde gesloten behandelafdeling voor meisjes.

Uiteindelijk besluit de gezinsvoogd dat Jennie naar huis mag. Er wordt een veelbelovende therapie ingezet, de Multi System Therapy (MST). Hier worden in een aantal gevallen uitstekende resultaten mee geboekt. Maar moeder heeft haar bedenkingen en spreekt deze ook uit. Moeder vreest dat voorbij wordt gegaan aan het feit dat Jennie hulp en therapie nodig heeft bij de verwerking van haar trauma ten gevolge van seksueel misbruik. Maar de gezinsvoogd geeft niet thuis. Jennie glijdt langzaam af en wordt op een ZMOK-school geplaatst. Zij zit daar als enig meisje in een klas met 9 jongens en houdt zich amper staande.

In december 2005 vraagt moeder meer hulp. Maar opnieuw wordt moeder niet serieus genomen. Begin januari 2006 loopt Jennie weg. Bureau Jeugdzorg grijpt hard in en Jennie wordt afgevoerd naar Eikenstein, opnieuw een jeugdgevangenis. Na 5 maanden wordt Jennie overgeplaatst naar Lindenhorst, een besloten behandelafdeling voor meisjes. Jennie verdient met goed gedrag al snel een "open status" en besloten wordt dat toegewerkt zal worden naar plaatsing in een Kamertrainingscentrum (KTC). Men is op Lindenhorst erg tevreden over Jennie. Tijdens de behandelplanbespreking wordt het verlof besproken. Het gaat zo goed dat Jennie met Kerst en Oud- en Nieuw naar huis mag.

Maar dan wordt moeder door de gedragsdeskundige benaderd. Jennie heeft een aanvaring met de leiding gehad en alle verlofafspraken zijn ingetrokken. Bovendien wordt Jennie een sanctie Kamerplaatsing opgelegd. Moeder is hier boos over. Waarom moet haar dochter op deze manier worden gestraft? De gedragsdeskundige zegt hierop dat Jennie het verlof emotioneel nog niet aan zou kunnen, moeder moet deze maatregel dus niet zien als straf. Later vertelt Jennie aan moeder dat zij zich door een mannelijke groepsleider ernstig bedreigd heeft gevoeld.

Jennie is bang en verdrietig dat zij met de feestdagen niet thuis zal zijn. Jongeren die met Kerst en Oud en Nieuw niet naar huis gaan, worden wegens personeelstekort binnen de inrichtingen 's avonds vanaf 22.00 uur "op kamer geplaatst" tot de volgende dag 16.00 uur.

Ik zit met een probleem. Ik heb jarenlang in jeugdgevangenissen gezeten ter-wijl ik ots had. Maar nu ben ik er uit omdat ik 18 werd. Momenteel ben ik 20 en zit ik in een socialwoning maar alle steun die ze me beloofd hebben ko-men ze niet na. Ik werd geplaatst tussen mensen die boven de 60 zijn en dat gaat echt niet goed. Ik weet niet meer wat ik kan doen en mijn ouders weten het ook niet. Ik heb zelf een vorm van autisme en heb meer steun nodig. Dat weet ik zelf ook maar ik krijg het gewoon niet. Het lijkt er op of ze niet weten wat ze met mij aan moeten. Ik heb in Den Hey-Acker gezeten. Ook in Harreveld en in de Ottho Gerard Heldringstichting maar ik weet niet hoe het nu nog verder moet. Mijn rechten worden mij ontnomen en ik voel me hier niet op mijn gemak. De klachtencommissie doet ook niks. Kunt u mij vertellen wat ik het beste kan doen want ik wil wel begeleiding maar wel goeie.

Ten eerste wil ik zeggen, wat fijn dat er een site is met zoveel informatie. Sinds twee weken zit mijn dochter op Eikenstein. Onterecht, want er is geen plaats en de wachtlijsten zijn zo groot voor behandelplaatsen. Mijn dochter zit er ter bescherming van zichzelf… en heeft ots gekregen, weglopen, u kent dat verhaal wel want het is net of je niks anders hoort.

Een meisje dat van bijzonder onderwijs bij lwoo terechtkwam en toen kwam de verandering. Van de één op de andere dag en dat is precies een jaar gaande. Dus al één jaar bij jeugdzorg maar niet de hulp die ze nodig had.

En nu zit ze op Eikenstein. Het vrolijke meisje is nu helemaal in zichzelf gekeerd. Wil geen contact met de andere kinderen. Mag helemaal niks want je moet punten verdienen. Ik zei: ze zit daar niet voor straf, ze moet geholpen worden. Geen weekendbezoek en door mijn werk kan ik maar één keer per week op bezoek.

Ze zegt tegen mij: wanneer mag ik hier weg, want ze hoort daar allemaal rare verhalen. Ze zegt: ik wil niks met die kinderen te maken hebben. Je weet nooit wat ze gedaan hebben. Ze had het over een meisje van 14 die een jongetje van 4 heeft verkracht. Niet normaal zeg ze, ik wil echt niks met ze te maken hebben en ze hoeven ook niks van mij te weten. Drie keer per dag met mes en vork eten, haar kleine motoriek is niet in orde dus ze heeft daar problemen mee. Als ze even boos kijkt wordt ze naar haar kamer (cel) gestuurd. Ze zegt: als ik hier langer moet blijven kan ik net zo goed dood zijn.

Het is zo’n lief kind, ze is nooit brutaal en heel gevoelig. Haar advocaat zegt ook, ze hoort daar niet en jeugdzorg ook maar als er geen plaats is, wat moet je dan. Ze zegt: kan je me niet meenemen naar huis en aan een ketting leggen, da’s beter dan hier blijven. Als ze daar binnen komen helemaal uitkleden en bukken en luizenshampoo. Dat heeft zoveel indruk op haar gemaakt. Ik wist zelf niet dat dit bestond, plus ze zit op de afdeling crisis en staat op nr 4 om overgeplaatst te worden naar de civiele afdeling.

Ik ben echt bang dat het dadelijk nog slechter met haar gaat en ik weet niet of het wijs is geweest dat ik jeugdzorg heb ingeschakeld. Ik mis mijn dochter heel erg. We hebben een heel sterke band omdat haar vader nooit naar haar heeft omgekeken. Ik hoop niet dat ze haar eigen wat aan doet, ze is zo veranderd. Maar wat kan ik doen???

Mijn dochter van 16 zit opgesloten. Ze zit in Het Poortje in Groningen. In eerste instantie voor 3 maanden omdat het om een crisisplek zou gaan. Omdat ik altijd al een vermoeden had dat er iets was met haar, heb ik ingestemd met een persoonlijkheidsonderzoek (PO) door het FORA.

Dat is mijn grootste fout geweest. Daardoor moest ze nog eens drie maanden in Het Poortje blijven. Na deze drie maanden hebben we afgelopen 4 juli de rechtzaak gehad en is er weer 6 weken verlengd in afwachting van een overplaatsing naar het OGH te Zetten.

Weer een jeugdgevangenis, omdat uit haar PO is gebleken dat ze borderline kenmerken zou hebben waardoor Stephanie grenzeloos zou zijn. Dat ze hulp nodig heeft is wel duidelijk maar ik snap niet dat dat in een gevangenis zou moeten.

Ook wilde de kinderbescherming zich niet meer met Stephanie bemoeien wat gelukkig door de rechter is voorkomen. Ze wilden het aan jeugdzorg over laten. Nou sorry, maar dat is een organisatie waar je dus echt niet veel aan hebt. De gezinsvoogd is of op vakantie of niet bereikbaar of in gesprek en nu is hij van beroep veranderd en heeft mijn dochter nog geen nieuwe gezins-voogd toegewezen gekregen.

Ik heb de beste man één keer gezien toen wij Stephanie zelf naar Groningen moesten brengen en één keer bij de rechter. Verder heeft hij mij twee keer gebeld. Dat is de jeugdzorg van nu.

En mijn dochter zit weg te kwijnen. Ik kan haar maar één keer in de maand bezoeken omdat ze haar aan het andere eind van Nederland hebben geplaatst. Het is 3 uur heen en 3 uur weer terug vanuit Delft en dat voor 5 kwartier bezoek. Geen pretje voor m`n twee andere kinderen.

Ook zou het niet goed zijn voor m`n andere kinderen als ze ooit weer thuis zou komen wonen. Er is gedreigd dat als ze ooit weer thuis zou wonen de twee andere in de gaten zullen worden gehouden. Dat is toch te gek voor woorden, nee deze situatie is goed voor haar zusjes. Hebben ze nog nooit van iemand missen gehoord. Mijn jongste van 7 gaat kapot en ik ook.

Wat er dan gezegd wordt is ook niet te geloven: het brengt toch RUST. Nu hopen we dat jeugdzorg snel aan het werk gaat zodat ze snel wordt overgeplaatst en dat ze snel naar besloten kan en daarna op kamertraining zodat we haar tenminste normaal kunnen zien en zij ons want dit wordt echt een onhoudbare zaak zowel voor Stephanie als voor de rest van mijn gezin.

Ook ben ik het niet eens met de manier hoe ze met deze kinderen omgaan als ze naar de rechtbank worden gebracht. Ze worden in een busje gestopt met volwassen criminelen en horen de wildste verhalen. Er is geen airco en mijn dochter dacht dat ze zou stikken omdat ze door heel Nederland moest reizen.

De rechtzaak was om drie uur en ze heeft in een celletje gezeten tot zes uur voor ze eindelijk werd opgehaald en was pas om 23.00u weer in Het Poortje. Zo heeft ze een fijne dag gehad toch? Ik vind de behandeling voor deze kinderen nog niet normaal voor een beest. Zoals ze zelf zegt, je kan nog beter iemand overvallen of vermoorden want dan weet je tenminste hoe lang je moet zitten, ik weet niks!!!!

Ik hoop dat ze haar best blijft doen, ik neem m’n petje voor haar af. Dat ze nog niet mentaal is ingestort is een wonder.

Hoop dat jullie doorgaan tot het beter is voor deze kinderen en ik vind het heel goed wat jullie doen.

Fijn dat jullie deze site hebben opgestart. De situatie van onze dochter staat beschreven in het krantenartikel van 20-08-05 "Waar moet je de noodklok nu nog luiden?" bij jullie in het archief zag ik. Er is veel gebeurd in het afgelopen jaar en onze dochter zit nu met een OTS in Zetten waar overigens ook een onderzoek van de inspectie van noodzakelijk belang is.

Ouders zoals wij, al 14 jaar betrokken, worden zo aan de kant gezet. Ze zijn niet gewend om met ouders te communiceren. Daardoor gaat er zoveel mis. De gezagsbeperkende maatregel is ons zwaar gevallen.

Ik wens jullie enorm veel succes met de website en jullie goede werk en hoop dat jullie draagvlak hebben want er zijn steeds meer ouders met kinderen die mis-plaatst worden.

De landelijke werkgroep kinder- en jeugdrechters spreekt haar zorg uit over de wetswijziging ten aanzien van “jeugdgevangenissen” die 1 januari 2007 ingaat. Vanaf die datum mogen gedragsgestoorde jongeren zonder veroordeling niet meer samen geplaatst worden met gedrags-gestoorde jongeren mét veroordeling. Terecht zijn de kinderrechters bang dat justitie zich dan nog minder dan nu het geval is, zal bekommeren om de psychische achtergronden van die veroordeelde jongeren. Een onwenselijke en onmenselijke situatie.

Waar gaat het om. Sinds de kinderwetten 100 jaar geleden van kracht werden, zijn jongeren die zich misdragen opgevangen, zeg maar opgesloten in opvoedingsgestichten en jeugdgevangenissen. Het betreft jongeren die veroordeeld zijn vanwege een misdrijf, maar ook jongeren die zich op andere wijze onaanvaardbaar onaangepast gedragen. De gedachte achter deze opsluiting is, dat de jongeren door heropvoeding tot brave burgers kunnen worden omgeschoold. Die opvatting is weer gebaseerd op de veronderstelling dat jongeren ontsporen door een verkeerd thuismilieu. Voor een deel gaat dat op, maar nogal eens gaan jongeren de fout in doordat ze lijden aan een psychiatrische aandoening. Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat dit voor 80% van deze jongeren opgaat.

De behandeling die thans in de Justitiële Jeugdinrichtingen (zo heten deze gevangenissen tegenwoordig) geboden wordt, gaat uit van een sterk gestructureerde opvoeding en soms therapie. Toch ligt de nadruk vooral op opsluiting en regelhandhaving. Voeg daarbij dat de faciliteiten om behandeling te bieden minimaal zijn en dat het opleidingsniveau van de groepsleiding niet echt is toegesneden op de ernstige problematiek van de jongeren en het zal niemand verbazen dat er al snel misstanden ontstaan in een dergelijke jeugdinrichting. Zoals onlangs naar buiten kwam betreffende JJI Harreveld. Daar stapte de directeur op na berichtgeving over groepsverkrachting binnen zijn instelling.

Wanneer de groepen jeugdigen straks gescheiden gaan worden, is het gevaar inderdaad groot dat de veroordeelde jongeren nog minder therapie aanbod krijgen, terwijl 80% daar vanwege zijn of haar achter-grond wel bij gebaat is. Maar dat mag toch geen argument zijn om de scheiding van groepen dan maar achterwege te laten?

Alle jongeren met problemen zouden in aanmerking moeten komen voor een (psychiatrische) behandeling in plaats van ‘alleen maar’ opgesloten te wor-den. De jeugdzorg schiet al jaren ernstig tekort, de GGZ biedt alleen psycho-sociale ondersteuning en justitie biedt de inrichtingen zo weinig middelen, dat een behandeling wel moet mislukken. En dat brengt weer een hoog recidive gehalte met zich mee. Ook daar zijn cijfers van bekend.

Investeren in behandelplekken waar voldoende psychiaters aan verbonden zijn, waar kleinere groepen worden samengesteld en de groepsleiding een betere opleiding geboden wordt, zal op den duur lonend blijken te zijn. Deze maatregelen moeten natuurlijk niet alleen voor civielrechtelijk geplaatsten gelden, maar ook voor veroordeelden. Als dat geboden wordt, doet het er ook niet zoveel meer toe of men deze jongeren al dan niet samen plaatst. Maar zolang deze wenselijke situatie nog niet gerealiseerd is, mag men niet-veroordeelde jongeren niet blootstellen aan een justitieel systeem, die voor de veroordeelden nu eenmaal onvermijdelijk is. Dan worden mensenrechten overschreden.

Inge Happé,
moeder van een 16 jarig meisje dat vanwege ernstige gedragsproblemen in een JJI verblijft.

Er is reeds geruime tijd sprake van, dat jeugdinstituut Den Engh her-vormd dient te worden tot een "normale" jeugdinstelling. Hoewel ik ervan overtuigd ben, dat u rechtvaardige en zwaarwichtige redenen heeft voor deze ingrijpende beslissing en daartoe bent geadviseerd door uw medewerkers, wil ik u verzoeken in overweging te nemen, dit besluit alsnog te herzien en wel om het volgende.

Voor zover mij bekend, worden jeugdinstellingen voornamelijk bevolkt door jeugdigen, waarvan de thuissituatie op zijn minst ongelukkig te noemen is. Deze jongeren zijn gebaat bij een meer stabiele omgeving (jeugdinstelling of pleeggezin) totdat zij volwassen zijn en zichzelf kunnen bedruipen.

De tweede groep betreft jongeren met een stoornis, veelal psychisch of gedragsmatig. Deze laatste groep heeft meestal wel een (vaak zeer) stabiele thuissituatie, maar is wegens de stoornis thuis niet langer te handhaven en zij zijn dus het meest gebaat bij een adequate behan-deling. Deze behandelingen bestaan, maar worden door omstandig-heden (wachtlijsten, onduidelijke diagnoses, psychiaters die het niet met elkaar eens zijn, enz.) vaak niet efficient gegeven.

Nu heeft dhr. Jonker jaren geleden een plan bedacht deze leemte op te vullen en dit heeft zich vertaald naar "Den Engh". De benaderings- of behandelwijze van deze instelling is misschien wel wat onorthodox, maar blijkt behoorlijk goed te werken, gegeven de berichten uit diverse media. Ook vanuit mijn nabije omgeving beluister ik zeer positieve berichten, in tegenstelling tot de berichten over jeugdinstellingen.

Zou ik u (of een uwer medewerkers) ertoe over kunnen halen, uw licht eens op te steken bij een forum van ouders van jeugdigen met een (gedrags)stoor-nis op internetpagina www.kidsmetcd/oddenadhd.nl U zult misschien ver-baasd zijn, wat ervaringsdeskundigen over dit onderwerp te zeggen hebben en dit zijn uiteindelijk de mensen waar het mede om gaat en die hier verstand van (helaas moeten) hebben. Het zou u sieren zich onder de gewone bevolking te mengen (al is het maar via de computer) en uzelf te (laten) informeren over wat er werkelijk leeft onder de bevolking die hier dagelijks mee te maken heeft.

Als ik zo vrij mag zijn: de beste veranderingen in de maatschappij worden altijd in werking gesteld door de meest moedigen, de individualisten, die mensen die zich niets aantrekken van de "hoortzo's en moetzo's”, maar afgaan op hun gevoel en verstand en daardoor besluiten kunnen nemen en een weg in kunnen slaan die na verloop van tijd goed blijkt te zijn.

De gezinsvoogd heeft mij bij het laatste gesprek meegedeeld dat zij mij steeds achteraf informeert en niet betrekt bij haar plannen omdat zij geen strijd met mij wil. Ik mag blijkbaar als kritische ouder niet voor het recht van mijn kind opkomen, dat is te moeilijk voor BJZ.

Tenslotte blijf ik het beestachtig vinden dat er op deze wijze met mijn dochter wordt omgesprongen. Zonder enige voorbereiding en uitleg krijgt zij te verstaan dat zij haar koffers kan pakken en morgen wordt overgeplaatst naar wéér een ander inrichting. Dit is m.i. sollen met jongeren met een probleem (en met de ouders) en in het geheel niet nodig. Je begrijpt dat dit erg traumatiserend is voor ons allemaal. Maar het gaat gewoon maar door.

Even een berichtje van mij. M is 4 weken geleden thuis gekomen. Mr. K heeft de verlengingszaak gewonnen.

Het gaat hem heel erg goed. Hij is aangemeld voor het MBO en hij gaat in augustus beginnen met een opleiding. Momenteel staat hij ingeschreven bij het cwi voor een vakantiebaan.

Hij is heel erg blij om weer thuis te zijn na 4 jaar jeugdinrichtingen.
Ik wil jullie heel erg bedanken voor alle goede raad in de afgelopen jaren en ook steun. Als ik voor jullie iets kan betekenen laat het dan weten.

Officieel weet ik nog steeds niet waar mijn dochter is, de gezinsvoogd weigert mij te woord te staan, maar mijn dochter belde mij gisteravond heftig huilend op rond 23.00 uur. Na een autorit van bijna 5 uur (zover is het dus van ons huis) was ze daar aangekomen. Ze moest zich helemaal spiernaakt uitkleden waarna ze op drugs werd onderzocht. Vervolgens wilden ze haar knuffel kapot snijden op zoek naar drugs. Ook mijn dochter is het zoveelste slachtoffer van de jeugdzorg.

Ik zit hier nu in Eikenstein
Echt niet fijn
Ik zit hier maar wat
En ben het echt zat
Niemand weet hoe wij ons hier voelen
Of wat we met ons gedrag bedoelen
Ik voel me hier zo eenzaam
Dit is echt niet leerzaam
Jullie moeten mij echt niet opsluiten
Met welk nut? Ooit kom ik toch weer buiten

Van het andere kamp?

Het blijft altijd een vreemd gevoel als je als gezinsvoogd (durf het tegenwoor-dig nauwelijks nog uit te spreken) bij het lezen van een initiatief als Stichting Misplaatst, gelijk het idee hebt dat het van het "andere kamp" is. Dit terwijl de doelstellingen op een aantal punten echt niet zo ver uit elkaar liggen.

Ook ik ben volstrekt tegen het plaatsen van OTS pupillen in een gesloten crisisopvang. Hoe eerder dat geschiedenis is, hoe beter. Wel denk ik dat een gesloten plaatsing soms onvermijdelijk is. Om dan nog met ouders op één lijn te zitten maak ik zelden mee (heel zelden komt dat voor). Wel is er dan al van alles geprobeerd.

Ik hoop toch dat jullie vooral richtten op een aantal punten waar de jeugdbe-scherming tegen aan loopt, en niet net als de rest van Nederland vooral tegen de jeugdbescherming aantrapt. Ik ben het vak niet ingegaan uit sadisme, maar compassie. Tegelijk betekent werken met een dwangmaatregel, dat je soms tegen we wil van ouders of jongere in moet gaan. In mijn ogen is de kunst om in de omgang met elkaar op bepaalde momenten elkaar weer te vinden.

Verder maakt de Jeugdzorg natuurlijk ook fouten en dit moeten er zo min mogelijk zijn (liefst geen). Maar het is mensenwerk. Ik hoop dat belangen-verenigingen voor cliënten niet vergeten dat het jochie dat met blauwe plekken onder de douche staat, omdat pa zich weer eens niet kon beheersen, in de toekomst mag hopen dat ze hem op een dag uit huis komen plaatsen, om niet meer bang te hoeven zijn?

Als we het daar over eens zijn, dan denk ik dat het gat echt niet zo groot is als het nu soms lijkt?!

De manier waarop een hechtingsstoornis zich ontwikkelt is heel erg afhanke-lijk van de wijze waarop ermee om wordt gegaan.

Om die reden heb ik er nog steeds moeite mee dat de hulpverlening besluit om zo'n kind twee jaar lang in een psychiatrische inrichting te plaatsen. Ik ben zelf ook hulpverlener en in mijn optiek werkt zoiets alleen maar averechts voor het kind zelf. Je kunt de gevolgen en symptomen van een hechtingsstoornis ermee onderdrukken. De gevoelens en het onvermogen zich te hechten van het kind zelf, neem je hiermee echter niet weg.

Iedere ouder zal moeite hebben met een kind met een aangeboren hechtingsstoornis. Deze kinderen hebben een andere aanpak nodig. Je kunt hierbij niet klakkeloos afgaan op wat hulpverleners zeggen en op die manier de verantwoordelijkheid bij hen leggen. Wat dit betreft moet je extra goed naar je eigen gevoel luisteren en naar de signalen kijken die het kind geeft. Je loopt namelijk het risico dat het kind niet meer serieus genomen wordt. De wijze van reageren komt voort uit gevoelens van het kind. Gevoelens van eenzaamheid, onveiligheid, zich niet erkend voelen en een chronisch gevoel van leegte.

... je weet het gewoon niet meer. Je ziet je dochter wegglippen en je kan er niets aan doen. Ze werd steeds vaker met een groep jongens gezien dus wij maakten ons nog meer zor-gen door de berichten over loverboys. Natuurlijk was dat niet waar en wist ze heus wel wat ze deed. Dat wilde ik best geloven maar ik maakte me erg ongerust. Ze voelde zich niet be-grepen door ons en wij werden steeds bezorgder, we raakten ons meisje kwijt.

Onze angst meldden we steeds bij bureau jeugdzorg. Maar daar zeiden ze: ja mevrouw, uw dochter heeft hulp nodig en we snappen uw zorg maar de teamleider is vrij, de ander is op vakantie enz. Steeds zouden we teruggebeld worden maar dat gebeurde dus niet.

En drie weken geleden ging het helemaal mis. Mijn dochter werd met haar vriendin dronken van straat gehaald, ze waren al een aantal keer in verkeerd gezelschap gesignaleerd en nu werden ze geboeid afgevoerd als een stel criminelen. Samen met de politie zijn we toen bezig geweest om ergens een crisisplaats te regelen maar op vrijdagmiddag zijn ze niet erg bereidwillig. Er was nergens plaats dus de meisjes werden een hele middag in een cel gezet. De politie voerde de druk erg op en de Raad voor de Kinderbescher-ming werd ingeschakeld. Zo kon het toch niet langer.

Wij hebben toen ingestemd met een voorlopige ondertoezichtstelling om zo snel mogelijk hulp te krijgen voor onze dochter. Niet wetende dat zoiets kan betekenen dat je dochter in een jeugdgevangenis terecht zou komen. Wij dachten aan een gesloten opvang voor meisjes die het moeilijk hadden, een warm iets, wat weten wij nu van deze dingen en in de toestand waarin we verkeerden konden ze ons alles wijs maken. Wat hebben wij er spijt van!

We hebben haar zelf weg moeten brengen van de Raad, zèlf je kind naar de gevangenis brengen, dat kun je niet verzinnen. Ik kan me nog voor mijn kop slaan. Verstandelijk weet je dat er iets moest gebeu-ren maar een jeugdge-vangenis is toch geen oplossing!

Emotioneel ga je hier aan kapot. Het is zo hartverscheurend je kind zo te zien. Ze laat alles maar over zich heen komen. We steunen haar waar we maar kunnen. We sturen brieven en kaarten om haar te laten weten dat we er voor haar zijn en dat we er alles aan doen om haar zo snel mogelijk weer thuis te hebben.

Wat ik wil zeggen is dat wij weinig gehoor kregen toen wij om hulp vroegen maar nu moet iedereen zich ermee bemoeien en word je als een soort achterlijke behandeld alsof wij niet weten wat goed voor ons kind zou zijn: daar hebben we toch juist al lang om gevraagd!

Ik hoop dat ons verhaal iets kan bijdragen aan de strijd tegen de regering en de wetgeving want dit kan niet langer zo, er moet meer aandacht besteed worden aan het preventieve zorgstelsel.

Rik is nu 15 jaar en is de oudste in een gezin van 3 kinderen. Hij heeft 2 jongere zusjes. Als baby heeft hij veel gehuild. Hij was als baby al druk en onrustig. In het contact was hij anders. Hij was moeilijk te benaderen.

Vanaf het begin had hij moeite met de omgang met leeftijdsgenoten. Hij kan heftig en impulsief reageren en daarbij dreigend overkomen. Later bleek dat de structuur die hem in het kinderdagverblijf geboden werd, hem rustiger maakte. De relatie met de leerkracht en de veilige en gestructureerde omgeving bepalen voor een groot deel zijn gedrag. Al in groep 4 van de basisschool werden zijn ADHD-achtig gedrag en zijn hogere begaafdheid opgemerkt en vroeg men zich af of een school voor speciaal onderwijs niet beter voor hem zou zijn Dit laatste vanwege zijn slechte sociale contacten. Rik bleek geen vrienden te hebben en te kunnen vasthouden en was een pest slachtoffer.

Thuis stapelden de problemen zich op. Rik had veel ruzie met zijn zusjes. Hij voelde zich naarmate hij ouder werd, achtergesteld bij zijn zusjes. Zij streefden hem aan alle kanten sociaal en emotioneel voorbij. Dit wekte wrok en wrevel op.

Rik kan zich momenteel moeilijk alleen vermaken. Hij maakt gebruik van de naschoolse opvang. Alleen bij de scouting gaat het goed met Rik. Hier heeft hij het naar zijn zin en zijn er geen problemen. Ook heeft hij plezier als hij aan het koken is in de huiselijke omgeving..

Vanwege zijn emotionele problemen, contactproblemen en zijn hogere begaafdheid is contact opgenomen met de jeugdhulpverlening. Hier heeft hij langere tijd speltherapie gehad.

Rik heeft 8 jaar het basisonderwijs doorlopen zonder doublures. De (echt) grote problemen ontstonden bij de overgang naar het voortgezet onderwijs (VMBO), een school voor Rijn-, binnen- en kustvaart. De situaties daar waren te vrij. Het onderwijs en de omgang in de scholengemeenschap(pen) waren voor hem veel te ondoorzichtig en vluchtig. Dit leidde tot zeer negatieve gedragingen in de vorm van blokkades, zich terugtrekken, zich opsluiten, depressiviteit e.d. In de thuissituatie leidde dat tot diverse crisissen: toenemend agressief gedrag, bedreigingen van gezinsleden, vernielingen en suïcidale uitingen. Ter bescherming van zichzelf, het gezin (de dochters) en de school werd besloten tot een opname op de crisisafdeling van een centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie. Tot het moment van opname had Rik slechts enkele maanden voortgezet onderwijs genoten.

Daarna was een hernieuwde instroom in het Voortgezet Onderwijs, en speciaal in Leerwegondersteunend onderwijs, niet meer mogelijk. Kansen op een zinvolle reïntegratie in het regulier onderwijs met het perspectief op het behalen van een diploma waren zeer gering.

Uit de diverse onderzoeken en behandelingen kwamen de volgende zaken naar voren:

Gedurende 2 jaar is Rik in een residentiële instelling behandeld en begeleid en kreeg hij onderwijs in aangepaste vorm. Het verloop van dit proces ging met grote ups en downs gepaard..

Het bleek bijzonder lastig een adequaat behandelprogramma op te zetten zowel in de woon- als in de onderwijssituatie voor Rik, die naast zijn complexe gedragsproblemen ook nog eens in de puberteit geraakte. Een veilige en gestructureerde omgeving, waarin hij zichzelf kon zijn en waarbij hij vertrouwen kon opbouwen met volwassenen, was moeilijk te realiseren. Ook in deze periode traden botsingen en conflicten op waarvan de aard verliep van mild tot zeer ernstig.

Na anderhalf jaar waren de problemen in de onderwijssetting dusdanig groot, dat er van een zinvol vervolg en een samenhangend leertraject geen sprake meer kon zijn. Hij werd van school verwijderd. Via bureau leerplicht werd contact opgenomen met de dichtstbijzijnde collega REC-4 school en gevraagd naar de mogelijkheden voor Rik op deze school. Op deze cluster 4 school was in datzelfde jaar een experimentele groep gestart, waarin leerlingen geplaatst konden worden met een complexe gedragsproblematiek op basis van hun Autisme Spectrum Stoornis (ASS). Voor deze leerlingen bleek geen plaats te zijn in welke vorm van onderwijs dan ook.

De groep waarmee op die school gestart werd zou bestaan uit maximaal 4 leerlingen. De leerlingen moesten begeleid worden door een docent (vaste leerkracht) en een autistenbegeleidster. De docent zou betaald worden uit de schoolformatie en de autistenbegeleidster uit de PGB’s (persoonsgebonden budgetten) van de ouders. De leerlingen zouden alleen ’s morgens les krijgen van 8.30 uur tot 12.30 uur. Het programma zou gericht zijn op hun cognitieve mogelijkheden gecombineerd met hun praktische interesses naar een toekomstig beroep. Kortom een mogelijkheid voor Rik om in een beperkte sociale omgeving onderwijs te krijgen dat weliswaar zijn beperkingen zou hebben, maar in ieder geval het onderwijsleerproces voor hem weer vorm en inhoud zou geven.

Na gesprekken met de ouders is besloten Rik in deze groep (van 3 leerlingen) te plaatsen. De verwachtingen van de ouders waren sterk gericht op een mogelijke integratie in het onderwijs.

Maar na een aantal intensieve en indringende gesprekken bleek meer en meer dat de belangrijkste doelstelling van Rik zelf en zijn ouders was, het zichzelf kunnen zijn, succeservaringen opdoen, zijn sterke kanten leren ontdekken, het beter in zijn vel komen te zitten, kortom zijn persoonlijke ontwikkeling en zijn persoonlijk functioneren in het dagelijks bestaan te accepteren en te ontwikkelen.

De eerste maanden genoot Rik van de individuele aandacht, die hij kreeg. Heel langzaam groeide er iets van vertrouwen tussen hem en de begeleiders. Opvallend was, dat de rust en de goede sfeer in de groep ook bij hem rust gaf en dat onrust, lawaai en conflicten een negatieve invloed hadden op zijn gedrag. De conflicten die er ontstonden konden gekanaliseerd worden. Een korte hevige, af en toe zelfs fysieke, uitbarsting bleek voldoende om Rik er van te doordringen dat hij moest leren op grond van zijn gevoel het conflict te vermijden of te beheersen. Daar zijn gedrag moeilijk te doorgronden is, en alleen aan zijn gezicht te zien is of de spanning oploopt en hij teveel frustraties opstapelt, waren de eerste ervaringen heftig te noemen.

Na verloop van tijd bleek voor hem een goed hulpmiddel te zijn om stemmingen en spanningen kwijt te raken om zich te verwijderen van de spanningsplek. Even wat anders doen, even naar buiten, een praatje maken met iemand anders, een rondje lopen, rennen of een sigaretje roken.

Het kost hem veel moeite kontakten te leggen en te onderhouden. In een gelijkwaardige relatie functioneert hij beter dan in een hiërarchische relatie. Omgaan met gezag vindt hij heel lastig. Na enkele maanden in de groep gewerkt te hebben, blijkt dat zijn voorkeur uitgaat naar praktische vakken; hij heeft zelfs een aversie tegen theorievakken. Hij blijkt meer een doener dan een denker. Werk waar hij goed in is, doet hij graag en goed.

In het eerste halfjaar is een bijzonder goede band met de begeleiders opgebouwd. Door gesprekken over zijn toekomst, door veel te luisteren naar wat hij wil en inventief te zoeken voor hem en met hem naar het traject dat het beste bij hem zou passen, uitgaand van zijn verlangens. Ook kon hem duidelijk gemaakt worden dat een theoretische opleiding, gericht op een diploma, voor hem niet realistisch zou zijn. Zijn grote wens bleek nog steeds te zijn: varen.

Er is samenwerking gezocht met een school voor Rijn-, binnen- en kustvaart. Er werd door een consulent van de school een stageplaats gezocht bij een schipper die oog heeft voor dit type leerling. Daarnaast werd een onderwijspakket samengesteld dat nodig zou zijn om de opleiding tot matroos (en later tot stuurman) goed te kunnen afronden. Na enige maanden was plaatsing op een schip een feit.Van maandag tot en met vrijdag is hij op het schip in gezelschap van de kapitein en in het weekend gaat hij naar huis. Het leerwerktraject houdt in 3 weken varen en 1 week naar school. Met bureau leerplicht is een plan van aanpak voor vervangende leerplicht opgesteld. (Rik was net 15 jaar geworden)

Door de medewerking van bureau leerplicht en vanwege het feit dat de ouders van dit traject overtuigd waren, bleek Rik een andere Rik te kunnen zijn. Hij lachte, was ontspannen, belde spontaan zijn ouders en maakte een video-opname van het schip en zijn werkzaamheden. Om dit resultaat te bereiken hebben school en ouders bergen werk verzet. Er moet ook nu nog keihard voor gevochten en geknokt worden. Ondersteuning vanuit de kinder- en jeugdpsychiatrie en andere jeugdhulpverleningsinstanties is / wordt niet geboden. Het betreft hier volgens instanties een onorthodoxe oplossing.

De inzet van het PGB in de schoolsituatie werkt goed, maar voor de ouders is er bij de jeugdhulpverlening weinig steun te krijgen. Zij moeten Rik zelf halen en brengen van het schip, ze moeten zelf alle contacten met de schipper onderhouden, ze moeten zelf iemand zoeken die in het weekend met Rik bezig is, e.d. Voor instanties is het niet duidelijk welk ministerie / inspectie hierin verantwoording zou moeten dragen.

Deze aanpak en heldere structuur en dagindeling op school, zorgen er voor dat de week school redelijk verloopt en Rik de taken die op de praktijk gericht zijn voldoende uitvoert. Daarnaast krijgt hij ook de kans andere vaardigheden te leren op school zoals lassen.

Ook in de thuissituatie is meer rust en regelmaat gekomen. Het is af en toe mogelijk voor Rik om thuis te wonen, hetgeen een aantal jaren niet mogelijk was geweest.

Tijdens de week school hebben ouders ervoor gezorgd, dat Rik ’s middags terecht kan bij “Link”, een naschoolse opvang voor jongeren met problemen. Ook hier hebben de ouders ervoor gezorgd dat er een begeleider vanuit de PGB-gelden aanwezig is.

Helaas hebben de ouders nu bericht ontvangen dat de directie van OCK/Spalier heeft besloten om de voorziening Link per 10 december 2004 stop te zetten. De directie heeft zoals dat heet de geldkraan dichtgedraaid. Dit betekent dat er voor een eerstvolgende schoolweek eerst weer naar nieuwe mogelijkheden gezocht moet worden. De zorg brokkelt hierdoor steeds verder af.

Samenvattend kan gesteld worden dat na een totaal vastgelopen schoolsituatie er via een zeer individuele aanpak en begeleiding een traject gevonden is, waar niet alleen de leerling, maar ook het gezin en de school blij mee zijn. De belangrijkste pijlers onder het succes van deze aanpak zijn inventiviteit, de andere inzet en aanpak van de school en het gebruik maken van zorggeld (PGB). De inzet van PGB-gelden in de schoolsituatie maken een zeer individuele aanpak en begeleiding mogelijk. Zonder deze gecombineerde aanpak zou deze leerling met complexe en gestapelde problematiek uit de onderwijssituatie verdwijnen. Hij blijft thuis of wordt tenslotte opgenomen in een residentiële setting. Efficiënte inzet van middelen (onderwijs en zorg), heldere communicatie en afstemming van geesten zijn de sleutel tot succes voor een zeer kwetsbare doelgroep; namelijk leerlingen met een Autisme Spectrum Stoornis en daarbij een of meerdere gedragsstoornissen (bijv. ADHD, ODD, CD, OCS, GTS).

Ik heb uw artikel gelezen en zie er heel veel herkenbare situaties in terug. Wij hebben sinds 4 jaar ook problemen met onze zoon (nu inmiddels 18 jaar) Zoals zovelen probeer je in eerste instantie zelf alles weer op de rit te krijgen maar na verloop van enige tijd kom je er achter dat je de ontstane problemen zelf niet meer kunt oplossen en schakel je professionele hulp in. Kinderpsycholoog, Politie, Jeugdzorg enz. Je probeert vanalles en komt na verloop van tijd er steeds weer achter, dat die hulp eigenlijk niet zoveel voorstelt.

Ik heb het idee dat deze hulpverleners er alleen maar voor zichzelf zitten en inderdaad maar één ding voor ogen hebben: de hulpbehoeftige op te sluiten en dan komt het verder wel goed. Mijn zoon hebben ze inderdaad ook 4 maanden opgesloten in Den Heyacker te Breda en de Leij in Vught. Tijdens zijn verblijf is er een PO rapport opgemaakt waarin stond dat hij behandeld moest gaan worden. Gezien de wachttijden die er in Nederland zijn, zou hij op zijn vroegst een paar maanden voor zijn 18e verjaardag opgenomen kunnen worden. Op het moment dat hij 18 jaar werd mocht hij zelf beslissen of hij nog wilde deelnemen aan deze behandeling.

De voogd van de Jeugdzorg kwam toen aanzetten met het PEL-project (vijf maanden bij een boer in Frankrijk werken) met begeleiding. Na een paar weken vertelde onze zoon dat hij niet meer was dan een goedkope werkkracht. Achteraf gezien klopt dit wel. Enige begeleiding vanuit Frankrijk was er totaal niet, dus na afwerking van dit projekt hebben wij onze zoon maar weer in huis genomen.

Na verloop van tijd viel hij weer terug in zijn oude patroon met alle gevolgen vandien. Het eindresultaat was een opname in de Koepel in Vught. De jongeren zitten tussen criminelen waar zij absoluut niet beter van worden maar eerder slechter.

Gelukkig heb ik, omdat ik er veel tijd in stop om hulp te vinden voor mijn zoon, medewerking gevonden van een Officier van Justitie en een rechter. Nadat zij ons dossier hadden doorgelezen vonden zij dat dit zo niet kan en opsluiten geen enkele zin heeft maar dat er een behandelplan moet worden opgesteld.

Eén dag na de zitting had de Officier van Justitie al geregeld dat de reclassering contact met mij opnam en twee dagen daarna hadden wij een afspraak met een hulpverlender van de reclassering (aangewezen door de Officier van Justitie). De snelrechtzitting werd aangehouden en na één week was er een nieuwe zitting gepland met dezelfde Officier en rechter. Op 18 augustus staat er weer een zitting gepland om de stand van zaken te bespreken.

Zoals u uit mijn korte verhaal kunt lezen hebben wij geluk gehad, want met behulp van de Officier van Justitie gaan er deuren open die anders pas heel laat open gaan of soms nooit. De reclassering is nu op zoek naar een plaats voor begeleidend wonen, heeft de situatie al besproken met de GGZ om te kijken wat en hoe er hulp verleend moet gaan worden enz.

Wij zijn er nog lang niet maar ons probleem wordt nu in ieder geval serieus genomen. Mijn advies voor mensen in een vergelijkbare situatie is dan ook vertrouw en geloof niet alles wat de hulpverleners toezeggen of aanbieden maar ga je eigen gevoel na en ga er zelf zoveel mogelijk op uit wat er allemaal mogelijk is. Ik weet ook wel dat dit ontzettend veel tijd en energie kost, die je toch al nodig hebt omdat je in een heel vreemde situatie terecht bent gekomen. Laat jezelf in ieder geval niet afschepen door de diverse instanties maar vecht, hoe moeilijk dit ook is.

Tijdens een bezoek aan mijn zoon die strafrechtelijk in Den Hey-Acker verblijft, kreeg ik van een andere moeder toevallig een foldertje over jullie in handen.

Uit de kranten weet ik dat er heel veel kinderen in jeugdgevangenissen verblij-ven die daar niet horen. Dit vind ik te gek voor woorden en erg triest. Deze kinderen horen daar absoluut niet.

Het verblijf in een jeugdinrichting is een hel voor alle kinderen, en iets wat ze hun hele leven met zich mee zullen dragen. En beter worden ze er niet echt niet van, eerder slechter. Een tekort aan behandelplekken in ons land, schandalig.

Ook wil ik graag even kwijt dat er ook heel veel strafrechtelijk geplaatste kinderen waanzinnig lang in een jeugdinrichting zitten, omdat justitie zo lekker langzaam werkt. En het nodig vindt om deze jongeren jarenlang op te sluiten.

Mijn zoon bijvoorbeeld zit in augustus al 5 jaar, voor een delict waarvoor ik als volwassene hooguit een paar maanden krijg. Nu blijkt dat hij autistisch is, maar hij zit nog steeds opgesloten zonder de juiste behandeling. Eind 2006 komt hij pas vrij, na 6 jaar! De volledige PIJ heeft hij dan gehad. En dan kunnen wij als ouders het uitzoeken.

Ik schaam me dat ik Nederlander ben en dat dit soort dingen voorkomen. Wanneer wordt Den Haag eindelijk eens wakker !!!!!!

Jullie stichting juich ik enorm toe en ik zal ook zeker zorgen dat meer mensen van jullie gaan horen. Met vriendelijke groet, HF.

Ook ik wil reageren op deze site. Ik hoorde een uurtje geleden van het bestaan hiervan en vind het erg jammer dat ik dit nu pas hoor. Mijn zoon is op 9 februari 2004 van school weggehaald omdat er veel problemen waren. Hij blowde ontzettend veel en deed dit al vanaf zijn 11e jaar.

Hierop heb ik de hulp ingeroepen van Bureau Jeugdzorg in Haarlem, zoiets stoms zal ik dus nooit meer doen. Hulp konden of wilden ze mij niet bieden en de enige hulp was de gesloten weg!!!!

Nadat mijn zoon weg was, werd er na drie maanden verlenging aangevraagd. Ik had mijn zoon verteld, jongen als jij het goed doet is er echt geen kinder-rechter die jou nog eens voor drie maanden op gaat sluiten!!!!

Fout, mijn zoon van 13 deed zijn stinkende best en de verlenging werd gegeven en in augustus weer en in oktober had de voogd zelfs een verlenging voor een half jaar aangevraagd en ook dat kwam erdoor.

Nu zit mijn zoon van inmiddels 14 jaar al anderhalf jaar in een jeugdgevangenis, in den Helder. Hij mag nu 6 mei naar huis onder voorwaarde dat ik hulp accepteer thuis. Dit is verdomme achter de feiten aanlopen. Hier heb ik 2 jaar geleden al om gevraagd!!

Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat het de voogd ernstig goed uitkomt als "zijn" jongeren nog een paar maanden langer moeten zitten, want eenmaal thuis moet de voogd weer op bezoek en daar heeft hij geen tijd voor met ongeveer 25 jongeren onder zich!!

Als mijn zoon na 3 maanden thuis was gekomen had hij het gered, daar ben ik van overtuigd. Nu zit hij al die tijd tussen strafrechterlijk vervolgden en is ondertussen flink gehard.

Ik loop nu al 9 maanden te gillen dat hij achter gaat lopen met zijn school en dat blijkt nu wel! Hij mag de tweede klas over gaan doen!!! Nou mogen jullie mij gaan vertellen hoe dat gaat werken, een kind van 14 tussen 12 en 13 jarigen, die zelf al anderhalf jaar tussen criminelen van ongeveer 20 jaar zit. Als het dan weer fout gaat ligt het zeker aan het gezin of aan de inzet van mijn zoon??

Ik heb een zoon die al bijna 18 jaar is. Hij heeft A.D.H.D. De afgelopen 4 jaar is hij van de ene inrichting naar de andere inrichting gegaan. Nu woont hij weer thuis, maar het heeft allemaal niets opgeleverd. De eerste uithuis-plaatsing was in Valkenheide. Een open inrichting. Dat hebben ze ook wel geweten want mijn zoon was meer thuis dan in de inrichting zelf. Het eerste wat ze hem leerde was met de trein reizen voor als hij met verlof naar huis kon. Dat was dus kaasie voor hem. Wanneer hij naar huis was weggelopen en pas om een uur of 9 ‘s avonds thuis was, werd er van mij verwacht dat ik hem weer op de trein terug zou zetten. Want ophalen was er niet bij. Dit heeft bij elkaar niet lang geduurd.

Het tweede adres voor hem was Rentray in Rekken. Geboeid en wel werd hij van huis weggehaald omdat hij “vlucht gevaarlijk was”. Als moeder zijnde sta je dan aan de grond genageld om wat ze met je kind doen. Ik een klacht ingediend bij de politie, maar politie en jeugdzorg geven elkaar de schuld en je hoort hier gewoon niets meer van. Daar werd hij behandeld als een grote crimineel. Na elk bezoek trok de leiding hun handschoentjes aan (waar je nog bij zat) en werden ze van kruin tot grote teen onderzocht of wij misschien niet iets achter gelaten hadden. Je moest ook wel zorgen dat je op tijd was op het afgesproken tijdstip van bezoek, want zat de 2 uur durende reis je wat tegen dan had je pech en werd het van het uurtje dat je op bezoek mocht afgetrokken. Zo heb ik een bezoekje van 10 minuten gehad omdat we de weg kwijt waren.

Het derde adres voor hem was R.I.J Overberg. Een jeugdgevangenis dus! En hij zat daar civiel rechtelijk maar moest in het regime van de strafrechtelijken meelopen. Dus dat waren ook dezelfde straffen als de strafrechtelijke. Anders was het niet eerlijk werd er dan tegen je verteld. Zo is het voorgekomen dat hij ook geïsoleerd moest zitten. Hij heeft zelfs een hele week geïsoleerd gezeten omdat hij een keer naar huis was weggelopen omdat hij het even niet meer zag zitten. Een hele week, dat doe je in een volwassen gevangenis nog niet. Het enige wat hij daar kreeg was straf op straf. En als moeder zijnde heb je het toekijken, want je staat langs de zijlijn en weet nog niet wat nou “normaal” is. Ik moet zeggen dat er één positief iets uit voortgekomen is, en dat is wel dat hij zijn las-diploma daar gehaald heeft. Maar verder……

Het laatste adres was misschien de plek waar hij had moeten beginnen. Veldzicht in Almere. Dat was misschien goed geweest als hij daar jaren terug was begonnen. Maar mijn zoon was al zo gehard in een jeugdgevangenis tussen de oudere jongens, dat dit hem niets meer deed. Hij zat tussen veel jongere kinderen en dan wordt er ook nog gezegd dat hij een voorbeeldfunctie had. Hoe dom kan je zijn. Leg er nog meer druk op. Ook hier begon hij weg te lopen. Het was voor hem over. Hij wilde alleen nog maar naar huis. Dus heb ik hem maar mee genomen, want wat doe je anders.

Nu is hij thuis, en na al die jaren hulpverlening zijn we nog geen steek verder. Integendeel, hij heeft er alleen wat aan over gehouden. Met solliciteren vragen ze toch altijd, waarom was je daar. En dan slaat hij dicht, want hij heeft het gevoel dat hij heeft “gezeten”. En al leg ik het hem 100x uit, hij blijft erbij dat hij heeft gezeten. Wat deed hij anders daar, en hij kreeg toch dezelfde straf, dus!!!

En zo kan ik wel doorgaan met dingen die gebeurd zijn en wat nog speelt, maar dan zit ik morgen nog te tikken. Het is jammer dat jullie stichting er 4 jaar geleden nog niet was want dan was ik waarschijnlijk wat mondiger geweest omdat ik dan had geweten dat het inderdaad toch niet normaal was.

Ik wil u bij deze heel erg bedanken voor de inzet, en snelle hulp die ik kreeg toen ik op uw site een noodoproep deed voor een meisje dat al sinds november 2004 in een jeugdgevangenis zit.

Op 31 maart belde dat meisje mij huilend op omdat er op 6 april een recht-zaak was en omdat de voogd verlenging aan ging vragen, terwijl haar PO had uitgewezen dat zij geen gedragsstoornis heeft.

U was direct bereid om een advocaat te vinden en binnen een dag was de advocaat al bij haar geweest! Nog geen week later kon u mij bellen dat de verlenging door de rechter niet werd gehonoreerd. Mede dankzij uw snelle ingrijpen kan dit kind weer snel naar buiten. Ik wens u het allerbeste en ga zo door! Want als het aan Donner ligt blijven de kinderen gewoon tussen crimi-nelen zitten.

Veel succes met uw site want als die er niet was, had ik niet geweten waar ik voor haar kon aankloppen. Ook namens N bedankt.

Dat dit in Nederland kan geloof je pas als je het zelf gezien hebt. Wij zijn immers een beschaafd land toch? Met eigen normen en waarden? Maar de kinderen die hulp nodig hebben, waar zijn hun rechten? Achter hekwerk en tralies, bij ieder bezoek naakt bukken, is dat Nederland? Alles maar ook alles wordt deze kinderen ontnomen. Opsluiten helpt niet, het wordt er alleen maar erger door.

Ik wou even zeggen dat ik jullie 100% steun en achter jullie idee sta!
Ik heb het zelf mee gemaakt met mijn broertje. Hij zat in Eikenstein en in de Sprengen.

Ik ben een meisje van 15 jaar en ik zit in een gesloten crisisopvang in Den Helder. Het heet jeugdinrichting De Doggershoek

, maar het is eigenlijk bedoeld als jeugdgevangenis. Er zitten hier dan ook veel mensen die strafrechtelijk zijn veroordeeld en die hun straf hier uitzitten.

Ik zit er tussen en ik onderga, zonder duidelijke einddatum, dezelfde straf als zij. En waarom? Omdat ik voor zes dagen ben weggelopen samen met een ander meisje, van een vrijwillige crisisopvang. Daarvoor werd ik opgepakt door de politie en eerst drie uur in een cel op het politiebureau gezet, om vervolgens zes uur in het busje van justitie te zitten. Dat is dan negen uur zonder eten en drinken terwijl je in kleine, donkere, gesloten hokjes zit.

Toen ik aankwam op De Doggershoek, werden mijn gegevens doorgenomen en moest ik me uitkleden om m’n lichaam te laten controleren op drugs, ook mijn kleding werd gecheckt. Na een korte douche werd ik in een cel gezet zonder verdere uitleg.

Ik zit hier nu al vijf weken, ik ben één keer voorgekomen bij de rechter, maar voor de rest geen steek verder. Ik word hier gek, er is maar 16 uur school en verder zit je lange tijden op cel.
Ik schrijf dit stukje om Nederland te laten weten wat hier aan de hand is. Dit moet stoppen en snel.

Mijn nichtje zit al vanaf november 2004 in een jeugdgevangenis in Zeist. Omdat er geen plek is ergens anders! Ze schrijft heel veel naar ons en wij naar haar, om haar te steunen. Zij heeft een Persoonlijkheidsonderzoek gehad en moet wachten op de uitslag maar ze zit al zo lang en voelt zich door iedereen in de steek gelaten .
Daar in de gevangenis worden ze behandeld als criminelen, hebben niks meer, alles is afgepakt.
Slapen in een cel en worden bij ieder bezoek helemaal uitgekleed. Schande!

Vierenhalve maand heb ik vastgezeten in een jeugdgevangenis. Gelukkig konden ze me na de uitslag van mijn Persoonlijkheidsonderzoek niet langer vasthouden, omdat ik geen gedragsproblemen heb.

Maar dan kan je eindelijk weer gewoon naar buiten en dan houdt het gezeur nog niet op! De voogdes, RIAGG, jeugdzorg, kinderbescherming en in ieder geval justitie, iedereen blijft je achtervolgen met telefoontjes, brieven, gesprekken, enz. Op een gegeven moment wordt je het wel eens zat om telkens dat gezeur aan je hoofd te hebben.

Soms heb je het gevoel dat je niet meer kan stoppen met huilen. Kinderen mag je niet opsluiten. Vooral niet als ze niets verkeerd gedaan hebben. Sinds dat ik uit de jeugdgevangenis gekomen ben heb ik een depressie die daar begonnen is. Ben ik veel sneller boos en geïrriteerd, ga veel sneller huilen en ik voel me in een hoekje geduwd doordat ze telkens dreigen met een Time-out. Dat betekent weer opgesloten worden voor niets.

Kinderen die zo lang moeten zitten, blijven hier voor altijd gevoelens aan overhouden dat ze heel erg veel onrecht zijn aangedaan. Tenminste dat heb ik wel. En zo help je kinderen niet, door het ze alleen maar moeilijker te maken. Want iedereen die daar zit, huilt elke dag in zijn of haar celletje als die deuren weer eens op slot worden gedaan.

Ik heb op een groep gezeten van 11 meisjes en 2 zaten daar strafrechtelijk en 9 meisjes zitten daar dus terwijl ze niets gedaan hebben en dat terwijl het nog wel een gevangenis is! Dat snap ik echt niet! Over een paar maanden word ik 16 en dan duurt het nog 2 jaar voordat ik 18 ben. Dus dat betekent dus nog 2 jaar gezeik aan m'n hoofd.

Ik sta op het punt te ontploffen, omdat ik me zo hulpeloos voel. Want ik ben elke dag bang, dat ze me terugstoppen. Want ik heb nog nooit zoiets ergs meegemaakt, dit kan ik niemand ooit nog vergeven. Ik snap niet dat mensen ervoor kunnen zorgen dat andere mensen opgesloten worden, ik snap niet dat je dan nog rustig kan slapen 's nachts. Ik voel me gewoon heel hulpeloos en sinds dit gezeik begonnen is ben ik helemaal gek gemaakt in m'n hoofd en dat komt niet door mezelf.

Dit moet gewoon stoppen!! Kinderen horen niet gek gemaakt te worden door volwassenen. Ooit zal ik zelf ook zorgen dat ze in gaan zien dat ze heel fout bezig zijn geweest.

Ik heb met de groepsleiding van De Doggershoek helemaal geen contact. Met niemand daar eigenlijk en telefonisch contact met mijn kind is er ook niet of nauwelijks. Die Doggershoek

is voor iedereen een ware kwelling."

Mijn dochter is ontzettend dik geworden van de medicatie. Na tig keer aandringen van mij hebben ze de medicatie veranderd. Ik ben een vechter, ik ga door met het gevecht voor mijn kind maar ze maken je doodmoe.

Ik wilde alleen maar hulp bij de opvoeding

Ik heb geen leven op de wereld gezet om het te laten verpesten. Ik ben niet naar Jeugdzorg gestapt om mijn kind in een justitiële inrichting te krijgen. Ik wilde alleen maar hulp bij de opvoeding."

16-02-2005

Onze dochter

Onze dochter heeft nooit echte thera-pie gehad. Wij hebben daar natuurlijk voortdurend op aangedrongen omdat opsluiting wel even bescherming biedt maar het kind moet na haar 18e ver-der met haar leven. Pas bij het eind-gesprek toen ze 18 werd - na maan-den 'besloten' in Rentray - werd ons duidelijk gemaakt dat zulke kinderen hun leven lang gehandicapt blijven.”

11-02-2005

Jullie werk is geweldig

Ik hoop van harte dat jullie de energie, adem en bewogenheid hebben om dit door te zetten. Weet je gesteund door velen en zeker door mij!

11-02-2005